WIE WE ZIJN…

Onze vereniging is opgericht in maart 2018 en bestaat uit 4 bestuursleden/vaste vrijwilligers.

Ons doel is duidelijk: de chow chow helpen waar we kunnen. Dit betekent voor ons ook dat elke eurocent die bij ons binnenkomt aan de chow wordt gespendeerd. Wij en onze vrijwilligers werken volledig belangeloos en worden onder geen enkele vorm vergoed voor verplaatsingen of andere inspanningen.

We stellen ons graag aan jullie voor:

Het Bestuur:

Loes Aalbers, Almere (Nederland)



Ik heb al heel vroeg in mijn leven van huis uit allerlei soorten dieren gehad, variërend van schildpadden, konijnen, ara’s, katten en natuurlijk honden. Dus een dierenvriend in hart en nieren geworden. Maar in al die jaren nooit een Chow Chow gehad alleen maar als meisje heel jaloers naar gekeken bij mijn nicht die een rode had; die kop, die poten, ik was zoooo verliefd op die hond. Later een drukke baan, full time werken, dat wil je een hond niet aan doen. Die vraagt aandacht en lekker een paar keer per dag buiten wandelen. Dus toen ik met pensioen ging, ging ik los…….. eindelijk een Chow Chow! En die kwam er, wat een lieverd heb ik. En van het één komt het ander, je komt Chow pagina`s op internet en Facebook tegen en ineens was daar chow4ever (toen nog chow au coeur)! Ik heb niet lang getwijfeld want ik voelde me aangetrokken door de doelstelling van de vereniging: Chows helpen een goed huis te vinden wanneer zij worden afgedankt, of weg moeten bij hun gezin om welke reden dan ook, er is altijd wel wat! Belangrijk is dat mensen ons weten te vinden voordat zij hun hond (gratis!.!?) op marktplaats o.i.d. zetten. Bedenk je altijd dat er ook mensen zijn die het slechtste met dieren voor hebben. Dus ‘hoort en zegt het voort’! Eens een Chow, 4ever een Chow zeggen ze: yep, ikke wel!!

Kristien Van Assche, Sint-Amands (BE)



“11 jaar geleden: een “coup de foudre” van jewelste! Een eigen chow… elke dag ontzettend dankbaar dat hij er nog steeds bij is en hopelijk nog lang mag bij blijven! Het grote contrast: de confrontatie met chows die niet zo’n mooi leven leiden. Die kwam er in 2016 bij een bezoek aan het asiel in Sint-Niklaas, waar 12 chow chows in beslag genomen werden. Overmand door onmacht zocht ik een weg om hen te helpen. Ik kwam terecht bij de Franse organisatie “Chow au Coeur”, waar ik anderhalf jaar vrijwilliger werd. Het kriebelde…. zouden we geen “eigen” vereniging kunnen oprichten? Yes, we can… ! My love 4 chows? 4ever and ever…”

Carine Verhoeyen, Wetteren (BE)



“Een zondagnamiddag wandelen met een asielhond werd elk weekend wandelen met een asielhond. Daarna was de stap klein om als vrijwilliger in het asiel aan de slag te gaan en tot adoptie over te gaan van Kyra, een chow van bijna 10 jaar. Bijna 3 jaar later dienden we helaas afscheid van haar te nemen. Een hersentumor werd haar fataal. Door het verlies van Kyra en de sluiting van het asiel zocht en vond ik een manier om mijn steentje bij te dragen in het vinden van gast- en/of adoptiegezinnen voor chows via Kristien bij Chow au Coeur. Het gelukzalig gevoel als er weer eentje geplaatst wordt….. ja dat onbeschrijfelijke gevoel 4Ever.”

Ingrid van der Meer-Christiaans,  Grave (NL):



“Toen ik in 1992 mijn bloemenzaak verkocht ivm een opgebouwde allergie, kreeg ik van de nieuwe eigenaar een zwart bolletje wol cadeau. Ming was mijn eerste Chow Chow. Het karakter van de Chow was voor ons een verrassing maar wel een hele aangename. Het karakter paste zo goed bij ons dat we na een jaar besloten er een vriendinnetje voor Ming bij te nemen. Dat werd Changa, ook een zwarte Chow . Van beide dames hebben we heel veel jaren mogen genieten. Changa overleed spontaan toen ze 13,5 was aan een kantelmaag. Ming moesten we met 15,5 in laten slapen na 2 hersenbloedingen. Na een rustperiode van 1,5 jaar met veel verdriet begon het weer te kriebelen en kwam Fen op ons pad. Inmiddels is Fen ook weer 10 geworden. Fen is een echte eigenwijze maar ook een hele lieve en aanhankelijke Chow. Afgelopen jaar kwam ik via Facebook in contact met chow4ever en toen er vraag was naar vrijwilligers heb ik mij aangemeld. Ik doe dit met veel plezier en probeer te helpen waar ik kan. Een Chow Chow is de beste vriend die je kunt hebben in het leven!”

Rogier Muller, Almere (NL):

“Vanaf kleins af aan ben ik opgegroeid met huisdieren. In het ouderlijke huis altijd katten gehad.
Toen ik ging samenwonen en daarna trouwen met mijn toenmalige vrouw had ze al een Jack Russel (Kees) en omdat Kees wat oud en lui werd besloten wij te gaan kijken voor een Franse Bull.

Onze eerste Franse Bull kwam, wij waren toen zo groen als gras, uit België wat later een broodfokker bleek te zijn. Achteraf moeten wij dit wel geweten hebben maar dat is helaas achteraf. Onze bull, genaamd Boeddha, hebben wij maar 4 dagen in huis mogen hebben. De tweede dag dat wij hem hadden werd hij erg ziek. Hij heeft toen wat medicijnen gehad en zijn bloed werd onderzocht. Ik had direct het idee dat dit veel meer was dan een ontsteking o.i.d. Zijn bloed werd afgenomen en onderzocht. Mijnheertje mocht mee naar huis. Hij sliep bij ons in bed in een apart klein mandje tussen ons in. Het gegil wat Boeddha na een uurtje eruit gooide ging door merg en been en nog steeds hoor ik af en toe dat gekrijs. Wij zijn direct terug gegaan naar onze DA waar eigenlijk direct ook de diagnose werd gesteld waar ik zo bang voor was dat hij het had. Boeddha bleek dus echt het zeer besmettelijke Parvo virus te hebben. Het was ook meteen duidelijk dat dit niet haalbaar was voor een gezonde levensopvatting. Wij hebben Boeddha moeten laten inslapen.

Vanaf die dag ben ik alles, maar dan ook alles, gaan lezen over broodfok.
Ruim een jaar later, eerder durfden wij geen Franse Bull bij een erkende fokker aan te schaffen kwam Bailey. Bailey is het “prototype Franse Bull…..Lui,Speels,Ondeugend en lachwekkend. Helaas heeft Kees het maar 1,5 jaar mogen meemaken. Mijnheer kreeg 2x achter elkaar een vermoedelijke Tia en was niet meer te redden.

Half jaar later wilde wij toch een speelkameraadje erbij voor Bailey. Dat is Babs geworden. Ook een Franse Bull maar dan in het kwadraat…. Hyper de pieper actief maar o zo leuk. Helaas ging mijn huwelijk niet zo voortvarend als dat de Bullen waren en wij gingen scheiden. De bullen zijn bij mijn ex tot groot verdriet van mijzelf, maar helaas kan ik het niet veranderen.

Toen ik ging samenwonen met mijn toenmalige vriendin waren wij opslag verliefd, ook omdat mijn ex-vriendin al een Chow Chow heeft gehad, op de Chow en kwamen in contact met de vereniging.

Tijdens onze vakantie werden wij gebeld door Loes met de vraag of wij interesse hadden in Leeuw. Daar waren wij snel uit en in het zwembad onder het genot (het was geloof ik 10.00 in de ochtend………) hebben de naam Leeuw omgedoopt tot Baco. Je verwacht het niet he.

Toen wij Baco op de dag ophaalden dat wij terugkwamen van vakantie was het direct liefde op het eerste gezicht en waren wij verkocht.

De vacht van Baco was een ramp en zag er in het begin niet uit. Dit werd vooral veroorzaakt van de slechte voeding die hij bij zijn vorige baasje had gekregen.

Nu, ruim een jaar later is mijnheer gegroeid tot een draak/boef/knuffel van het eerste uur met een geweldige glanzende vacht.

Wat mijnheer ook nog heeft is dat hij 2 baasjes heeft en er een omgangsregeling is afgesproken met ex-vriendin.

Bovendien is het de eerste Chow, voor zover nu bekend, die een eigen strippagina op Facebook heeft genaamd “Baco de Strip”.

ONZE WAARDEVOLLE “LOSSE” MEDEWERKERS:
Onze vereniging is op heel korte tijd heel erg bekend geworden in zowel België als Nederland. Zo bekend dat we extra hulp moesten inschakelen. Onze “losse medewerkers” zijn mensen die zich, net zoals de vaste vrijwilligers, belangeloos inzetten en hun vrije tijd opofferen om ‘onze’ chows te helpen. Zij staan ons bij om chows in het asiel te gaan bezoeken en analyseren, om te helpen bij het vervoer naar gast- en adoptiegezinnen, om met chows naar de dierenarts te gaan, ….
Kortom: voor ons zijn ze van ONSCHATBARE waarde!

Voor België zijn we héél blij om Philip Aerts, Eveline KoningsPatricia VincentBert Swartelé, Mirthe Raemen & Kirsten Jacobs als vrijwilligers bij ons te hebben! Voor Nederland zijn we trots om op Marianne Schouten, Jacqueline Godding, Karina de Groot-Theunissen, Saskia Kars, Gré Schra-Bakker, Esmeralda Snoek, Wendy Drent & Marit te mogen rekenen.

Gerelateerde afbeelding

Philip Aerts, Aartselaar (BE):



“ikzelf ben eigenlijk opgegroeid met honden. Ook al mochten we thuis geen huisdieren hebben, toch ben ik met honden opgegroeid. Want de mama en papa waren zelfstandigen, en dan zat ik vaak bij oma. En oma was het einde, want oma had een hond. Daar leerden we heel kordaat omgaan met dieren. Want oma kwam van de boerderij. Naarmate het ouder worden, was de drang om zelf een hond te hebben en vertroetelen groot. En toen leerde ik het ras CHOW CHOW kennen. En ik wist het direct. Dit is het. Dit is mijn ras van hond. Mogelijk even koppig maar minstens even beschermend. Vandaar dat ik met blijheid mag melden dat ik als vrijwilliger mijn steentje kan bijdragen aan de geweldige organisatie van Chow4Ever. Zo kan ik mijn passie en de liefde voor, helemaal ten goede laten komen.”

Marianne Schouten, De Meern (NL):

“Net nadat ik getrouwd was kreeg ik mijn eerste zwarte chow dame, totaal geen ervaring met chows en hun karakter. Ze ging graag haar eigen gang binnen en buiten. Deed waar ze zin in had. Maar zeer zorgzaam voor haar eigen familie. Na een paar jaar kwam er een blonde afgedankte dame bij. De opvolger van de 2 dames was een stoere kruising chow/labrador, met het heerlijk luisterende van de labrador en voor de rest het chow karakter. Nu zijn er de F-jes, Finn & Fee: mr. easy en mevr. kamikaze, twee tegenover gestelde karakters maar die elkaar heerlijk aanvullen. En opvoeden? Ben ik eigenlijk nooit aan begonnen. Gaandeweg snappen ze me wel, chows zijn slim😉”

Jacqueline Godding Almere (NL):

“Hoi! Ik ben Jacqueline. Een van oorsprong Maastrichtse, nu al bijna 2 jaar woonachtig in Flevoland. Ruim 6 jaar geleden mijn eerste chow geadopteerd en sindsdien verliefd geworden op dit mooie ras. Mijn eerste chow overleed helaas op jonge leeftijd door nierfalen. Erna een chow geadopteerd via chow4ever, dat is Baco! Ik heb een co ouderschap voor Baco sinds de toenmalige relatie stuk liep. Alles in het belang van de hond! Ik ben bij de vereniging als vrijwilliger omdat ik chows een mooi thuis wil bieden. Ze hebben vaak al een triest leven achter de rug. Elke chow verdient een forever home! Gelukkig kunnen wij vele chows hiervan voorzien!”

Eveline Konings, Kalmthout (BE):


“Ik heb het nooit anders geweten. Sinds mijn kleutertijd werd ik omringd door dieren. Katten, konijntjes, hamsters, schildpadden, vissen,.. Zelfs ‘homeless’ poezen kregen/krijgen bij ons voedsel en een warme slaapplaats. Omwille van deze poezen, ontbraken enkel honden nog in dit lijstje. Er moest een keuze worden gemaakt.

Via een vriendin kwam ik in contact met de Chow Chow, een ras die meteen een plaats in mijn hart had. Koppig, maar met een groot teddybeergehalte. Zodra ik plannen maakte om zelfstandig te wonen, stond mijn besluit vast. In mijn huisje en leven was een Chow Chow welkom.

En zo kwam Ella-June in mijn leven. Bij het ophalen van haar ontdekte ik in haar paspoort dat zij een broodfok puppy was. Dit was mij nooit verteld. De dierenarts bevestigde mij dat Ella-June, gelukkig, kerngezond was. Een eerste stap in de richting om andere Chow Chows die het minder goed hadden te helpen, was mede door Ella-June’s verhaal gezet.

Tijdens het opzoekwerk om Ella-June een speelkameraadje te geven, kwam ik in contact met Chow au Coeur. Zij stelden mij Simba voor, een jonge Chow Chow, zeer speels. Hij had niet zo een stabiel leven achter de rug en ik wilde hem heel graag een 2de kans geven. Met Ella-June had Simba van het eerste ogenblik een warme vriendschapsband, het klikt echt tussen die twee. Of zoals ik wel eens kon lezen, een ‘match made in heaven’.

Vanaf toen begon ik mij nog meer te verdiepen in de organisatie Chow au Coeur en het latere Chow4ever. Wat startte met enkel Chow Chow verhalen en foto’s te delen, aankopen te doen bij sites zodat Chow4ever er baat bij heeft, gaat het voor mij nu een stukje verder. Onlangs ben ik vrijwilliger geworden. Chow Chow’s een nieuw en beter leven bezorgen, Chow Chow’s een gouden thuis ‘4ever’ te geven. Daar ga ik het voor doen, voor niets minder.”

Patricia Vincent, Diksmuide (BE):

“Een kleine moeite voor wat je ervan terug krijgt. Jade, June, Jule, Patricia”

Bert Swartelé, Pulle (BE):

“Ik heb thuis nooit honden gehad, maar ze altijd wel graag gezien. Met mijn vriendin Natacha hadden we het er al wel over gehad, maar we wachtten een beetje het juiste moment af. Toen er dringend een oplossing gezocht werd voor Cinna, hebben we niet getwijfeld en haar bij ons opgenomen. Zo bleef ze tenminste in de familie! Van deze beslissing hebben we nog geen seconde spijt gehad. We krijgen zoveel liefde en dankbaarheid van ons vriendinnetje dat we ze nooit meer willen missen. Ook onze twee kindjes, Milan en Marthe zijn dol op haar. Aangezien we niet alle hondjes zelf kunnen opvangen en een gouden mandje bieden, proberen we toch op een andere manier ons steentje bij te dragen in hun zoektocht! “

Karina de Groot-Theunissen, Heerlen (NL):

“Toen ik 33 jaar geleden bij mijn man thuis kwam, wist ik dat ze chows hadden, maar ik had er nog nooit eentje gezien, het was best donker binnen en opeens stonden daar drie grote zwarte honden voor me, en ik durfde me niet meer te bewegen. Na een uurtje had ik alleen nog maar oog voor de honden. Een jaar later werden er 6 pups geboren, en ik had het geluk om daar bij te mogen zijn. Ik was daarna zo veel mogelijk daar om te helpen met het bijvoeren omdat mama ook nog een pup was. Maar ik was verkocht. Helaas mocht ik ondanks gesmeek geen pup van mijn ouders. Ja, dan moet je wat anders gaan verzinnen. Dus 2 pups in een mandje gedaan, om ze aan mijn ouders te laten zien. Daar had ik dus meer geluk mee, want ik mocht er 1. Dit werd mijn beste maatje, aangezien mijn man naar de marine ging, hield mijn maatje me gezelschap, hij was heel beschermend naar mij. Wat ikzelf wel prettig vond. Nadat hij 13 jaar was geworden hebben we hem helaas moeten laten inslapen. Dit was het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen. 10 jaar lang nooit meer een hond gehad. Wel soms weer gewild, maar mijn man niet. Totdat hij opeens zei, (nadat mijn zusje opeens een foto van een  nestje chow chows stuurde) wel leuk weer wat leven in huis, nu kinderen groot zijn. En toen is Buddha in ons gezin gekomen. Nadat hij 1 jaar was geweest begon hij beetje last van pootjes te krijgen en bleek hij artrose te hebben. Verder had hij nog meer kwaaltjes. Maar hij wordt goed verzorgd en heeft een abonnement bij de dierenarts. Na 2 jaar wilde ik nog een chow, en dat is Zaida geworden. Voorlopig blijft het hierbij, maar ik vind het geweldig om een steentje te gaan bijdragen aan deze geweldige vereniging en hoop dat iedere chow hier een gouden mandje krijgt.”

Mirthe Raemen, Pelt (BE):

“Toen Bram en ik gingen samenwonen, wisten we al vrij snel dat we ooit een chowchow als huisdier wouden. Toen een vriendin van mij met een foto van Buddy kwam, een chowchow die niet meer bij zijn toenmalig gezin kon blijven, is alles in een sneltempo verlopen.
Hij kwam bij ons op bezoek en de toenmalige eigenaar kon zien dat hij zich meteen goed voelde bij ons. 
Na een maand is hij dan definitief bij ons ingetrokken. Wat was het leuk.. De vele knuffels, de leuke wandelingen… Jammer genoeg hebben we begin januari afscheid moeten nemen van hem omwille van een tumor op zijn zenuwstelstel. 

Het gemis was groot.. maar toch waren we vrij snel klaar voor een nieuwe liefde in ons leven. Begin februari gaven we ons op als gastgezin/adoptiegezin. Niet veel later kwam Bert op bezoek bij ons en zag dat het goed was.. 
Op een dag kregen we telefoon van Carine.. Er was een broodfokteefje, Louise, die toch wel dringend een betere thuis zocht. We zagen het meteen zitten en ze kwam onze kant op met de hulp van de vele vrijwilligers. Het was door deze actie dat mijn nieuwsgierigheid en mijn wil om mee te helpen in de organisatie gegroeid is. Toen de oproep kwam voor meer vrijwilligers in Limburg, heb ik geen moment getwijfeld. 
Hopelijk kan ik snel mijn steentje bijdragen om deze lieverds een nieuwe, betere thuis te geven.”

Kirsten Jacobs, Genk (BE):

“Na lang wachten (en zeuren) was het eindelijk zo ver, eind vorig jaar mocht ik een Chow Chow teefje genaamd Xira verwelkomen thuis.

Dat ik nog niet eerder een Chow Chow in huis heb genomen snap ik niet…
Vanaf de eerste dag kreeg ik tonnen liefde en energie van haar. 
Het karakter is lief maar soms een uitdaging, dat maakt het net zo geweldig! 
Als het ging nam ik er zeker meer in huis. ( zeg nooit nooit 🙂 ) 
Maar ik ben superblij dat ik mijn steentje kan bijdragen bij deze mooie vereniging en hoop dan ook voor elk schatje een 5sterren-mandje te kunnen vinden met veel liefde! “
 
Saskia Kars, Drenthe (NL):
 
 
“Jayden is onze eerste chow. Inmiddels 4 jaar binnen ons gezin. En wat heeft hij ons al veel gebracht. Het is een grote clown, lief, aanhankelijk en eigenwijs. Regelmatig doen figuurlijk zijn oren het niet. Oostindisch doof en lekker stoïcijns. Voordat Jayden er was hebben er al wat huisdieren de revue gepasseerd, konijntjes, cavia en vissen. Maar grote wens van onze dochter was toch wel een hond. Na lang het internet afspeuren kwamen we bij de chow terecht. Fokkers aangeschreven en bij een fijne fokster terechtgekomen. Na een warme kennismaking kon het wachten beginnen. En dat wachten was de moeite waard. De band die Jayden heeft met onze dochter is met recht bijzonder te noemen. Beide hun roots in China, en soms lijkt het het een filmscene uit Hatchi. Wachtend op de deurmat. Nog steeds hebben we contact met de fokster. Met raad en daad staat ze je bij. Hoe anders zie ik beelden, nare ervaringen, verwaarlozing van dit mooie ras voorbij komen, maar ook noodoproepen van baasjes die gedwongen om wat voor reden dan ook afstand moeten doen van hun trouwe viervoeter. Toen er een oproep kwam dat er “broodnodig” vrijwilligers nodig zijn, heb ik geen moment getwijfeld om waar ik kan een steentje bij te dragen.”
 
Gré Schra-Bakker, Drenthe (NL):
 
 
“Als boerendochter ben ik opgegroeid met heel veel dieren en is de liefde er met de paplepel ingegoten. Ook na het verlaten van de boerderij is de liefde voor dieren gebleven. Er gingen twee poezen met me mee toen we na ons huwelijk in Steenwijk gingen wonen.In 1984 deed onze eerste chow zijn intrede, Zandor. Na 11 jaar is die gestolen/meegenomen zonder toestemming van ons. Na 5 jaar zoeken en de hoop op terugkomst leek uitgesloten kwam Damai in ons gezin toen ook twee kinderen rijker. Daarna volgden Nuru, Sarah, Jinfa en Sem. Heel fijn om voor chow4ever iets te kunnen betekenen voor chows die om wat redenen dan ook een warme mand zoeken. Dank jullie wel voor het vertrouwen en ik hoop in Drenthe liefdevolle gezinnen te mogen begroeten.
Hoop op een fijne samenwerking.
Warme groet,
Gré Schra Bakker
Meppel”
 
Esmeralda Snoek, West-Brabant (NL):

“Na een kleine 14 jaar hebben we afscheid moeten nemen van onze eerste harige kind Dino de golden retriever. We zagen het aankomen aan kwaaltjes van ouderdom en de reuma die erger werd. Angst voor de leegte die zou gaan komen kreeg ik 2 jaar geleden een pup cadeau van mijn broer. En jawel,mijn eerste creamy Chow-Chow Noble. En hoewel mijn kennis over dit ras erg klein tot nihil was werd ik opslag verliefd op dit eigenwijze clowntje die mijn hart van hier tot aan de maan gestolen heeft. En al gauw vond ik van alles op het internet over van alles wat er maar met chows te maken had. Zo ook de vereniging chow 4-ever. Al snel melde ik me aan als gast gezin en heb de zorg van Dussel(voormalig Diesel)op me genomen. Je voelt hem al aan komen ,de wederzijdse liefde van Dussel voor ons en wij voor Dussel en natuurlijk tussen al onze andere beesten besloten eigenlijk dezelfde dag nog dat hij ging blijven. Op advies van de dierenarts zouden we wel een week of 8 moeten wachten of zijn karakter daadwerkelijk stabiel zou blijven. En natuurlijk deed hij dat! Nu wij gelukkig zijn maar vooral nu Noble en Dussel gelukkig zijn, gunnen we andere mensen net zulke fijne ervaringen en liefde, en de Chows goede gastgezinnen en baasjes.”
 
Wendy Drent, Haelen (NL):
 
“Al van kinds af aan ben ik met honden opgegroeid. We hebben thuis een Bobtail gehad (herplaatser) en West Highland White Terriers. Toen ik tien jaar geleden mijn huis kocht duurde het dan ook niet lang voordat er weer honden in mijn leven kwamen. Dit keer Newfoundlanders, ook herplaatsers.
In 2018, na weer een paar jaar zonder honden, besloten mijn vriend en ik dat we daar dolgraag verandering in wilden brengen. Het moest alleen een kleinere hond worden, omwille van de ruimte en het feit dat er ook nog twee katten hier rondrennen.
 
Daarna begon de zoektocht naar welk ras geschikt zou zijn. Tijdens het vergaren van informatie over het ras Chow Chow, kwam ik op de site van Chow4ever terecht en zo ook bij de honden die een gouden mandje zochten. Zowel mijn vriend als ik waren meteen heel enthousiast over het ras en over de werkwijze van Chow4ever. Tevens verliep het contact met Ingrid erg fijn, wat een goede indruk maakte.
 
En zo geschiedde dat wij sinds november 2018 dolbij zijn met Barney (a.k.a. Blacky) een beer van nu 3,5 jaar die wij vanuit België naar Nederland hebben mogen halen. 
Sinds kort mag ik mij nu ook trotse vrijwilliger van de vereniging noemen. Ik vind het een eer en ben blij als ik mijn steentje bij kan dragen. Het is zo fijn om te zien als de honden goed terecht komen en dat de herplaatsing heel goed verloopt. Veel mensen zijn huiverig voor een herplaatser, zonde! Je krijgt er zoveel voor terug! “
 
Marit (NL):
 
 
“Wat zijn het toch prachtige beesten de chows! Van buiten en vooral ook van binnen, lekker eigenwijs maar een hart van goud. Als jij goed voor hun bent zullen ze dat belonen met eeuwige liefde en loyaalheid. Daarom dat ik me heb aangemeld als vrijwilliger bij chow 4 ever. Hopelijk kan ik op deze manier iets betekenen voor het ras. Ze brengen zoveel liefde met zich mee. Mijn liefde voor chows is begonnen bij mijn partner, die had een chow Dybo genaamd dus die kreeg ik erbij. Dat was inmiddels zijn 3de chow. Van kinds af aan heeft hij altijd chows in huis gehad. Helaas is dybo overleden in 2013, foto links onder. Mijn partner vond dat ik een eigen chow moest hebben en daarbij ook een vriendin voor Dybo. Dus zodoende op 9 december 2006 kwam Duffy in mijn leven. Die staat op alle 3 de foto’s . Het mooiste geschenk ooit! Helaas heb ik van haar afscheid moeten nemen op 21 december 2018. Ik ben zo dankbaar dat ik haar 12 jaar in mijn leven heb mogen hebben. Ze was mijn beste vriendin. Wat heb ik genoten van de tijd samen met haar. Nadat Dybo was overleden heeft mijn partner ook weer een eigen chow aangeschaft; zijn naam is Baby. Foto rechts. Momenteel hebben we 1 chow in huis. Ik ben moeder mogen worden in 2018 dus ben vooral daar nu druk mee. Als mijn kleine jongen wat ouder is dan zullen wij zeker op zoek gaan naar een vriendin voor baby.”