MAMMALOU

Getuigenis van Esmeralda, adoptiemama van Mammalou:

Mammalou is namelijk inmiddels alweer 1 jaar bij ons. Ze hoort nu bij ons. Natuurlijk merken we nog aan bepaalde dingen dat ze anders reageert dan onze andere honden, maar ze is eindelijk thuis❤.

Haar verhaal begon eigenlijk  toen ik een screening ging doen met de vraag of ze eventueel open stond om een ex moeder dier in huis te nemen. We bespraken natuurlijk uitvoerig wat daar allemaal bij komt kijken, Carine had via de telefoon er al veel over verteld . Bij het bespreken, vroeg ik me zelf af wat mij wat mij zou tegen houden om zelf deze zomer (daar we toch niets gepland hadden staan) een exmoeder dier op te vangen. Ik had zeker wel bedenkingen. Zoals mijn onervarenheid in de begeleiding van honden die niet sociaal waren, of de onzindelijkheid, of misschien gaat het totaal niet met mijn andere 2 chows en kater? Zal ze dingen kapot maken? Maar toen ik hoorde dat er moeilijk plaats te vinden was voor het teefje van 9 wilde ik er niet aan denken wat er met  haar stond  te gebeuren. Nadat ik het besproken had met mijn man Corné besloten we het er op te wagen en zien wat we konden doen voor haar. Wat we zouden doen als het niet lukte durfden we niet  aan te denken.

Dus plan van aanpak: “go with the flow” .

De dag dat ze aankwam ging eigenlijk best vlot, ze was al vrij snel uit haar bench gekomen en ook al blafte ze er flink op los, als we haar negeerden was ze vrij rustig. Af en toe een flinke lage grom en vloog ze de tuin in maar al met al viel het niet tegen.

Pas op het moment dat Carine en Jelle weg gingen begon het pas echt een beetje spannend te worden. Bij elke beweging die er gemaakt werd stond ze op en blafte ze zo hard ze kon en rende dan met haar staart tussen haar benen naar de plek waar wij vooral niet waren.

Gelukkig liet ze Noble en Dussel met rust en de kat was niet interessant dus dat was wel een pak van mijn hart. De dagen die er op volgden, hebben we haar uit onze hand laten eten. Als het lukte om haar  aan te halen stond ze stokstijf van angst en leek het net of ze in een bepaalde verlevingsmodus ging. Grote angstige ogen en haar houding gaven duidelijk aan dat ze dit niet leuk vond maar het toe liet omdat het moest. Een persoon met ervaring in een getraumatiseerde honden gaf het advies haar zo snel mogelijk aan onze dagelijkse routine deel te laten nemen (zodat er niet weer na een aantal weken veranderingen plaats zouden nemen incl wandelen. Ik heb haar een rijgriem om gedaan met een lijn van 4 meter om haar te sturen. Dit was super handig en vanaf toen ging het ook een stuk makkelijker om haar te sturen. Ze was geen riem gewend en als we gingen lopen dan wilde ze perse achter je lopen en aan de linkerkant.  Een paar dagen ging het goed tot ze ineens wilde vluchten van mij en in achteruit  haar tuigje uitschoot. Paniek paniek! Want probeer maar eens de andere 2 chows mee te slepen terwijl je probeert er één te vangen die bang van jou is. Toevallig kwam iemand met haar hondje langs die Noble wou bijhouden. En Dussel rende gelukkig mee. Maar hoe harder ik rende hoe harder zij ging rennen en toen Dussel ook ging protesteren liet ik hem bij de vrouw van de kinderboerderij achter. Ik ben gestopt met rennen en zag haar van op een afstand tuin in lopen.

Ik vroeg een jongstel me te helpen (vooral de jongen want ze was immers bang van mannen) door bij de poort te gaan staan en haar mijn richting uit te jagen wanneer ze probeerde te ontsnappen. Na een uur werd ze het eindelijk moe en konden we haar in een hoekje drijven en vangen. Die dag ben ik spontaan in 1 klap grijs ben geworden.

Dan maar beslist haar even niet meer mee te nemen op wandel en haar eerst verder te laten acclimatiseren. Dit was lastig omdat ik zoveel meer vooruitgang toen ze eenmaal mee ging wandelen. En ik wilde haar zo snel mogelijk mee laten draaien. Die week was vreemd want ze snapte niet waarom ze niet meer mee mocht en ze was weer terug bij af in haar doen en laten. Ik had enorm met haar te doen. Dus na een kleine week durfde ik het weer aan en heb ik een tuig van Noble aangedaan  zo strak mogelijk.

Heb er wel alleen mee genomen want wilde niet weer voor hetzelfde komen te  staan en een klein stukje. Dus hier naar het veldje (50 meter)! Ze was nog niet glad op het veldje of ze ging terug in  achteruit zo der tuig af en zette hem weer op een rennen (het leek wel of ze wist wat ze deed) Dit keer is ze uren kwijt geweest. Elke zicht melding kwam vanuit een hele andere richting. Snelweg, industrie terrein, supermarkt… Ik wist het gewoon niet meer. Ik reed van hot naar her had contact met instanties en politie maar niemand leek me te kunnen helpen. Gelukkig een kennis die een honden uitlaat service heeft, bood zich vrijwillig aan om mee te helpen zoeken en vangen. Want ook al zouden we haar vinden hoe krijgen we haar in vredesnaam te pakken?

Rond half negen stond er op Nextdoor een melding of iemand een hond miste en dat de hond naar een dierenarts in de buurt was gebracht. Ik als een idioot die kant op natuurlijk! Ze was gebroken… En liet me haar aanraken en een tuig omdoen. Ze had vanaf ‘s middags half 3 gerend en ze had blijkbaar op een 80 weg de weg geblokkeerd, iemand gebeten die in het ziekenhuis hechtingen en een tetanus spuit had moeten halen en ze was natuurlijk waarschijnlijk voor het eerst in haar leven in contact geweest met vreemde mensen in de grote buitenwereld.

Dit was wel een punt dat ik het op wilde gaan geven. Dat ik dacht: ik kan dit niet. Ik probeer het maar wat ze nodig heeft is een grote omheinde tuin waar ze niets hoeft dan alleen maar aanwezig te zijn. Ik woon in een rijtjes huis met 2 chows. En dat is op zich niet erg want ik loop veel met ze en neem ze bijna overal mee naar toe maar als dat met haar niet gaat wat heb ik dan nog te bieden?  Het brak me en deed erg veel met me. Want je bent hulpeloos. Je wil haar zo graag helpen maar hoe? Al trillend ben ik die week door gekomen. Pijnstillers en ontsteking remmers gehaald voor haar overbelaste pootjes van al de km die ze gerend had.

Als of ze het aan voelde hoe ik me voelde wilde ze ineens aangehaald worden en ging ze gek staan te doen voor mijn neus. (na wat geduld heb ik er een filmpje van kunnen maken). Ik werd afgelikt (kusjes) Ze stal mijn hart. Ik kon haar niet opgeven! Ik heb toen een anti-Houdini tuig aangeschaft en die om gedaan in combi met een slipband en ben gaan wandelen, zwemmen, in de auto, alles wat ik maar kon bedenken en ze liet het toe vond het zelfs leuk.

Soms ziet ze haar zelf in een spiegelbeeld of in een reflectie van glas en dan staat ze stil en begint zachtjes te huilen en piepen (denkt ze iemand te herkennen. Mist ze iemand? We zullen het nooit weten maar het breekt mijn hart keer op keer als ik haar zie zoeken na een reflectie van haar zelf). Ze probeert op haar manier met knuffels te spelen (want dat ziet ze Noble en Dussel doen) ze snapt de leut er niet zo van. Pakt het op komt het brengen en legt het vervolgens neer om vervolgens het totaal te negeren. Heel aandoenlijk om te zien. Ze heeft wel vrees dat iemand aan haar eten komt en zal elk moment aangrijpen om eten te pakken te krijgen en zo nodig te begraven of te verstoppen. Borstelen gaat met kleine beetjes maar er mag geen klitjes in zitten want anders is ze angstig. Ze laat goed de waterblazer toe en geniet er ondertussen zelfs van. En ik kan medicatie aan brengen of toe dienen als het nodig is. We hebben in december haar laten steriliseren en tanden laten trekken en reinigen. Nu eet ze met  gemak een hele varkensoor binnen half uur weg. Gevulde snoepballetjes en snoepmatten vind ze echt super leuk! En ze is echt heel lief in karakter. Ze is zo slim, maar na al die ellende ook nog steeds zo lief. Ik wil zeggen dat ze vast een gouden hondje was geweest maar ze IS een gouden hondje. Eéntje met een gebruiksaanwijzing op sommige vlakken maar we willen haar niet kwijt. Ze is bij ons thuis.

Ze hangt tot de dag van vandaag als een schaduw om me heen. Elke dag doet ze nog even gek elke dag wil ze gekroelt worden het enige wat ze  echt niet grappig vind zijn mannen. Ze tolereert ze maar ze blijft blaffen en rent weg wanneer ze te dicht bij komen. Maar wanneer Corné op de bank zit en zij voor de tv kast op der dekje ligt is er niets aan de hand. Hij kan nu zelfs naar de keuken lopen zonder een lied van geblaf. En een stukje kaas of anders lekkers pakt ze zeker wel aan van hem. Dan lijkt het net of ze vergeet  hoe eng mannen voor haar zijn.  Al met al is er wederzijds respect zoals een echte chow eist (en verdient natuurlijk)

Ze is mijn grote vriendin en ik ben blij dat ik door gezet heb, ook toen ik dacht dat ik niets meer kon betekenen.

Ik hoop dat we haar een paar mooie laatste jaren mogen geven. Dat haar laatste jaren alles goed maken wat ze hier voor allemaal mee heeft gemaakt. Want we zijn van onze gekke troela gaan houden.