DINKY

Aan alle (Eventuele) Toekomstige Gast- en Adoptiegezinnen,

Jullie hebben jezelf waarschijnlijk wel eens afgevraagd, Waarom wij als gast- of adoptiegezin? Kunnen wij dat wel? Is dat moeilijk? Gaat dat lukken? Staan wij er dan alleen voor? Wel, die vragen heb ik mij ook gesteld  …. (en nog vele andere).  Je wil tenslotte toch alleen maar het allerbeste voor die Chow’s die het minder goed hebben of nog nooit een ‘happy life’ hebben gekend.

Maar ik heb de stap wel gezet. Sinds begin dit jaar zorg ik als gastgezin voor Dinky, een ex-broodfokteefje van 7 jaar. Ik krijg daarbij de hulp van mijn twee Chow Chow’s Ella-June en Simba. Het is inderdaad wel een vereiste dat je al een andere hond hebt. De ex-moederdiertjes hebben zoveel vertrouwen in je eigen hond. Echt waar, ik merk het nu zelf. Dinky volgt Simba waar hij ook gaat, hij is Dinky’s rustgevende vriend. Ze kijkt naar hem op en leert veel van hem. Al moet ik eerlijk bekennen, de eerste twee dagen liepen Ella-June en Simba met een bochtje om Dinky heen. Misschien omdat Dinky toch een beetje een onfrisse geur bij zich had, of misschien omdat ze merkten dat Dinky wat tijd nodig had om te wennen aan de nieuwe situatie, nieuwe mensen, nieuwe omgeving.

Ik herinner mij nog de eerste dagen met Dinky. Ze was zo angstig, met van die wegkijkende oogjes. Ze keek me niet aan, bibberde over heel haar lijfje. Ze at alleen als er niemand in de buurt was, heel snel alsof ze bang was dat haar bordje eten weggehaald werd. Het liefst zat ze in een hoekje in de badkamer, haar veilige plekje. Ik heb heel veel uren bij haar gezeten, samen met Ella-June en/of Simba, daar op de vloer in de badkamer, een boek lezend of rustig tegen haar pratend. Hier ben je veilig, hier gebeurt er je niets. Vanaf nu wordt het alleen maar beter, vertrouw ons.

Gelukkig kreeg/krijg ik heel veel steun van de bestuursleden en vrijwilligers van Chow4ever en van anderen die ook al gastgezin zijn geweest of nog zijn. Want  er zijn momenten dat ik dacht dit gaat me nooit lukken, ik krijg Dinky nooit uit haar ‘cocon’. Met al mijn vragen, twijfels kon ik bij hun terecht. Uit hun eigen ervaringen konden ze mij helpen, mij moed geven of mij oppeppen ‘Je doet het goed, heb vertrouwen’.  Want je moet geduld hebben, het gaat niet vanzelf.

Stilaan begon Dinky te ontdooien. Ze volgde mijn Chow’s naar de keuken waar ze hun eten krijgen. Ze begon mij te vertrouwen. Ondertussen slaapt ze al in de living, ook al zijn wij erbij. Het is zo gezellig, die avonden met z’n allen samen. Supertrots dat Dinky dit allemaal al durft!

Dinky heeft ook nooit geleerd wat speelgoed is. De eerste weken keek ze heel nieuwsgierig naar Ella-June en Simba als zij met hun knuffels speelden. Op een avond begon Dinky zelf te gooien met de knuffels en de knuffeldekentjes. Ik kreeg tranen in m’n ogen. Je zag dat Dinky zich goed voelde, zich onbezorgd voelde. Daar doen we het tenslotte toch voor, zorgen dat al deze Chow’s gelukkig zijn.

Maar we zijn er nog niet. Ik wil Dinky ook nog leren wat knuffelen is, wat wandelen aan een leiband is. Nu speelt ze veel in de tuin, maar ze moet ook nog de omgeving leren kennen. Auto’s, andere mensen die tegen haar praten …

We zijn met kleine stapjes vooruit gegaan, heel af en toe een grote stap vooruit. Maar we hebben ook wel eens stapjes achteruit gezet.

“Het gaat allemaal niet vanzelf, er kruipt heel veel tijd en geduld in. Maar de voldoening, de dankbaarheid en de liefde die van je van zo’n ex-moederdiertje terug krijgt, is met geen woorden te beschrijven.”

Als jullie denken, wij willen ook gast- of adoptiegezin zijn. Graag, heel graag… wij (en ook de Chow’s die ons nodig hebben) zouden heel blij zijn met jullie!

You can’t change a dog’s past, but you can rewrite their future!