COOKIE (TEEFJE / ° 2016) – OP PROEF

Eind oktober 2019 worden we gecontacteerd door Tamara, de dame die we ook al geholpen hadden bij het herplaatsen van chow chow Kira (Rika). Deze keer zoekt Tamara hulp om een nieuw baasje te vinden voor Inuki, haar teefje van 3 jaar oud.

Eerlijk is eerlijk: de gastgezinnen liggen niet zomaar voor het rapen en het is opnieuw een ware zoektocht om op korte termijn iemand te vinden die Inuki kan opvangen. Maar gelukkig hebben we ook nog Sophie, de adoptiemama van Moos, die zichzelf meteen als kandidate voorstelt. Oef.

1 november staat de kennismaking tussen Inuki en Baylee, één van Sophie’s hondjes, gepland. Baylee is de “minst makkelijke” hond, dus toch wel belangrijk om te zien hoe de eerste ontmoeting verloopt. So far, so good. De ontmoeting verloopt zonder noemenswaardige problemen en Sophie neemt het risico om Inuki mee naar huis te nemen. Tamara helpt een handje om Inuki in de auto van Sophie te zetten en Sophie start haar rit naar huis.

Maar eens thuis gekomen heeft de angst van Inuki het volledig overgenomen. Op geen enkele manier wil zij uit de auto komen: ze valt Sophie aan en dreigt ermee te bijten. De autodeur laten openstaan is ook geen optie, want Sophie’s wagen kan niet in een garage of langs de binnenkant van een omheinde tuin geparkeerd worden. De enige optie is om Inuki met een leiband naar binnen te leiden, maar de angst is duidelijk in haar ogen af te lezen.

Sophie belt naar de dierenarts van wacht (helaas hebben we ook nog de pech dat het een feestdag is), maar niemand is bereid om langs te komen en Inuki eventueel een lichte sedatie te geven. Uiteindelijk vinden we hulp bij de politie, die Inuki wel wil vangen met een vangstok.
De interventie slaagt, maar niet voordat Inuki Sophie een hap in haar bijbeen geeft.

Enkele uurtjes later volgt een eerste verslagje: “Ze gromt nog maar dat is denk ik normaal. Ze zit nu in de gang en ik heb net de deur van de woonkamer dicht gedaan. Ze kan bekomen en ik laat haar gewoon doen. Naar de honden toe gromt ze niet. Ik hoop dat ze vooral op hun gedrag let zodat ze ziet dat het oké is.”

2 november 2019:
“Inuki komt kijken in het deurgat van de woonkamer en ze heeft daarnet gegeten. Ze gromt nog steeds naar mij, maar ik heb de indruk dat de intensiteit wat minder is. De deur naar de tuin staat nu open en ik hoop dat ze een keer buiten gaat want ze heeft tot nu nog niet geplast ofzo. Misschien dat ze niet meer binnen wilt maar er zijn wel wat droge beschutte plekjes. Dus kan geen kwaad. Ze heeft niet van zich laten horen deze nacht, ik veronderstel wel dat ze geslapen heeft. Arm dier, wat een trauma gisteren.”

3 november 2019:

“Deze afstand gaat al zonder grommen. Maar ik mag niet bewegen. Dan gromt ze wel. Gisterenavond ging ze de woonkamer in. Ze had me niet gezien, ik stond achter haar en ik heb snel de deur dicht gedaan. Ze is nu waar ik haar hebben wil. Verstopt zich achter de tafel maar loopt rond als ik niet beweeg 😍😍😍. Kleine overwinning”

6 november 2019:
“Ik mag nog steeds niet in haar buurt komen. Te respecteren afstand is 2m. Ze gromt niet meer maar maakt nu een geluid zoals een cavia. Wil ook niets uit mijn hand. Ze snuffelt dan van ver maar durft niet komen. Ze loopt ook nog steeds weg als ik beweeg. Ik praat tegen haar als ik bezig ben en dan kijkt ze naar mij. Ze kijkt ook steeds naar wat ik met de anderen doe. Als ik hun knuffel dan zeg ik, kom dan meisje, dan krijg je ook streeltjes en knuffels. Bestaat er zo niks natuurlijks dat je bvb in het eten kan doen waardoor ze wat minder angstig wordt?”

We hebben in het verleden gemerkt dat Bachbloesems een ondersteuning kunnen zijn voor angstige honden, dus ook nu proberen we het met de Rescue-bloesems van dr. Bach.

8 november 2019:
Is het dankzij de Bachbloesems of is het puur toeval? We kunnen het niet met zekerheid zeggen, maar wij zien een Inuki die er een pak relaxter uitziet! Sophie beslist tegelijkertijd ook om Inuki om te dopen tot “Cookie” – waar Inuki trouwens ook naar luistert 😉

“Cookie piept nu zoals een cavia piept. Eigenlijk wel grappig. ik blijf haar wel nog negeren en dat werkt ook wel hoor. Ze komt al dichter en gaat niet meer elke keer lopen als ik beweeg. We zijn op goede weg. Wordt vervolgd.”

& later op de avond volgt nog beter nieuws….

13 november 2019:

 

“Geen nood, ze is nog niet kaal. Al wel een stuk minder vuil. Veel stugge haren maar weinig klitten. Ik mag nu alles. Op de grond leggen. Op haar rug leggen. Haar opheffen. Ik krijg duizend likjes. Maar buiten mij niemand anders. Wil ook geen leiband of tuigje aan. Kan er dus nog niet mee gaan wandelen. Ze is even enthousiast als Moos en Baylee om te vertrekken maar van het ogenblikken dat ik een tuigje wil omdoen, gaat ze lopen. Ze kan met alle dieren om. Het maakt ook geen verschil of het mannen of vrouwen zijn. Ze wordt nu ook heel graag gekamd. Ik denk dat het wat begon te kriebelen want ze trok de plukken er zelf al uit. Ze is altijd bij mij. Overal waar ik ben, is Cookie en Baylee natuurlijk. “
19 november 2019:
“Zoveel liefde. Duizend kusjes op een dag. Dit is echt een zalig hondje. Jammer genoeg bij mij alleen, nog steeds.”

23 november 2019:
Geschenkje van Sophie: een nieuw harnasje 🙂

26 november 2019:
“En we zijn niet meer te stoppen. Vandaag hard gewerkt: ik heb geleerd dat het wel leuk is in de auto want we rijden dan naar hele leuke plekjes. Mijn beloning: 2 uur ravotten op de speelweide. Zien jullie dat mijn snoetje op vrolijk staat? Ja Cookie, superfijn van jou! Ik ben heel trots. Nu nog de andere mensen leuk vinden. Ja maar, ik ben nog zo’n beetje bang zo. Oh ja, Cookie kan “zit”, “neer” en “blijf”. Is meer dan Moos 😄. Hij kan het wel maar heeft meestal niet veel zin. Doei tot de volgende keer💪💪💪

 

22 december 2019:
“Cookie is nu ongeveer 2 maanden bij mij. De start kennen jullie. Het heeft 10 dagen geduurd eer ik haar mocht aanraken. Nu mag ik alles met haar doen: pakken, knuffelen, op haar rug leggen, borstelen, noem maar op, echt alles. Sinds gisteren!!! mag Sarah (Sophie’s dochter) haar aanraken maar ze plakt dan werkelijk op mij. Eigenlijk zit er niks, maar dan ook niks kwaad in die hond. Het is alleen die enorme angst voor andere mensen. Ze zou dan wel durven bijten als ze door iemand vreemd gedwongen wordt. Daar valt niks aan te doen, alleen heel veel geduld.

Op de speelweide is ze niet meer bang van de mensen die er elke dag zijn maar toch behoudt ze een zekere afstand. Neemt ook geen snoepjes aan van de anderen. Cookie is de zaligste, liefste, zachtste hond die ik ooit heb gehad. Ze vraagt veel aandacht en wil enorm graag geknuffeld worden. Je hoort haar dan gewoon genieten. Duizend kusjes op een dag, echte, onvoorwaardelijke liefde. De gelukzaligheid straalt gewoon uit haar ogen. Ze waakt ook als de beste, blaft naar de vogels, de buren, de deurbel.

De angst voor onverwachte geluiden is er zo goed als uit. Geen angst meer voor papiertjes, aluminiumfolie, plastic zakken, dingen die vallen, handdoeken., noem maar op. Dat heeft lang geduurd, gewoon door haar gerust te stellen en gewoon te doen. Niks speciaals voor gedaan, enkel veel geduld.

Cookie eet ook alles wat je haar geeft, alleen van zoete dingen is ze niet zo zot. Haar pelsje is nu mooi en zacht op sommige plekken na. Ze zou echt eens gewassen moeten worden maar daar heb ik me nog niet aan gewaagd. Cookie houdt van water, elke plas die we tegenkomen, dient als voetbad. Vooral in het bos is dat heel leuk 🙄. Krijg ik een stinkende hond, het is te zeggen 2 (Moos heeft zijn naam niet gestolen, Moos betekent modder in het Leuvens dialect) in de auto.

De angst voor de auto is nu helemaal weg. Sinds vorige week springt ze er ook zelf in ( als haar botten niet te pijnlijk zijn). Cookie heeft artrose, vooral ‘s morgends stapt ze als een oud vrouwtje. Maar na een half uurtje ofzo is die stijfheid wel voorbij. Cookie speelt enorm graag met andere honden. Ze kan het met allemaal goed vinden. Nodigt uit om te spelen en gaat respectvol opzij indien de andere hond geen zin heeft of haar niet moet. Zet ook opdringerige reutjes op hun plaats. Dus zeer sociaal met andere honden. Ze blaft wel naar de katten van de buren maar ik ben er niet zeker van dat ze absoluut niet met katten kan. Ik denk dat met een voorzichtige introductie met een huiskat het best zou kunnen lukken. Falco heeft nu ook een poezenvriendinnetje in huis maar rent en blaft nog steeds naar iedere vreemde kat.

Cookie kan absoluut niet los op wandeling, zelfs niet in een bos waar het mag. Ze loopt echt haar neus achterna en het is zeer moeilijk, tot bijna onmogelijk om haar terug vast te krijgen. Zelfs op de speelweide moet ik alles uit de kast halen om haar terug vast te krijgen om naar huis te gaan. Ze maakt er dan een spel van en wil dat je haar achterna rent. We gaan dus pas, zoals een Chow betaamd, naar huis als madammeke beslist. Cookie is niet 100% Chow. Ik denk dat er ook keeshond ofzo inzit. Ze heeft de haren en lichaamsbouw van de 2.

Cookie moet terechtkomen in een gezin met een andere, speelse hond, bij mensen die heel veel geduld, aandacht en tijd voor haar hebben. Cookie mag absoluut niet meer buiten wonen. Binnen bij haar mensen, het liefst bij jou in de zetel. Ook geen kleine kindjes maar kinderen die al wat ouder zijn. Waar ik voor vrees is dat kandidaat adoptanten opnieuw zullen moeten beginnen met het winnen van haar vertrouwen. Ik denk dat het scenario zich zal herhalen zoals bij mij in het begin. Maar eenmaal je haar vertrouwen hebt gewonnen…ja, ik beschreef het al hierboven. Dat breekt mijn hart wel een beetje. Eigenlijk zou ze het beste zijn bij wat oudere mensen waar nog een andere, redelijk jonge, speelse hond aanwezig is. De aanwezigheid van andere honden is een must want dat heeft enorm bijgedragen tot haar goed voelen. Ze speelt veel met Baylee, nooit met Moos. Maar ja, Moos speelt nooit met andere honden. Hij voelt zich daar te goed voor 🤪. Ik ben nog nooit boos moeten zijn op haar. Maar als ik boos ben op Baylee, die het soms uithangt, dan kan ik al eens stevig brullen. Cookie reageert daar niet op, ze komt dan zelfs is kijken om te zien wat er aan de hand is. Alleen als Moos en Baylee vechten, is ze bang. Dan komt ze bevestiging vragen. Nu gebeurt dat toch wel enkele keren per week. Ofwel voor een snoepje ofwel voor speelgoed. Baylee zit midden in haar pubertijd, is zeer jaloers op Moos en wil alles voor zichzelf. Binnenkort wordt ze gesteriliseerd en dan gaan we naar de gedragstherapeut.”

2 februari 2020:
“We zijn woensdag naar de dierenarts geweest. Alles is goed gegaan. Ik heb de indruk dat ze zich overgeeft als ze gedwongen wordt. De dierenarts kreeg na onderzoek likjes en mocht achter haar oortje krabben. Ze heeft dan heel het kabinet onderzocht terwijl wij aan het praten waren. Met staart op de rug. Ze is goed gezond en goed verzorgd. Binnen 2 maand, einde maart dus, mag ze gesteriliseerd worden. Ik kan niet genoeg benadrukken wat een zachtaardig karakter Cookie heeft. Echt een schat van een hond. Ze vraagt veel aandacht maar je krijgt er zoveel liefde voor in de plaats! Ik ga ze met pijn in het hart afstaan, denk ik.”