JEROME (REUTJE / °2013)

Toen Chow4ever werd opgericht, dachten we zo ‘af en toe’ eens te moeten optreden om chow chows aan een nieuw huisje te helpen. Intussen weten we dat die ‘af en toe’ een pijnlijk understatement was.  Niet voor ons, wel voor alle hondjes die omwille van de één of andere reden niet bij hun baasjes kunnen blijven. Feestdagen of weekends:  we proberen om zo snel mogelijk op zoek te gaan naar een oplossing. Voor elke chow die het nodig heeft, zo ook voor Jérôme.

Op tweede Kerstdag krijgen we een verontrustend mailtje van Hans, Jérôme’s toenmalig baasje. Nog voor het einde van de maand moet hij zijn huis verlaten en heeft nog steeds geen oplossing gevonden voor zijn trouwe viervoeter. We duiken in onze database en vinden diezelfde avond nog een gepast gastgezin voor hem. 2 dagen later wordt Jérôme naar Nederland gebracht, waar gastmama Maja en hondenvriendje Indy hem opwachten.

Jérome is het gewend om overdag alleen te zijn, ‘s nachts alleen zijn vindt hij niet leuk. Dan durft hij te blaffen.  We komen intussen ook te weten dat Hans niet Jérôme’s eerste baasje is. In 2014 werd hij door hem geadopteerd uit het asiel van Gent, waar hij toen in deze kooi op zijn nieuw baasje zat te wachten:

De eerste dagen na de adoptie liepen toen niet heel erg vlot, maar met het nodige geduld en liefde werd hij volgens Hans de schat die hij is geworden.

Jérôme toont zich heel rustig in de auto op weg naar Nederland en Maja stuurt ons later op de avond al een eerste update door: “Nadat de buurt een snuffelbeurt heeft gehad, was het huis en de tuin aan de beurt voor een grondige inspectie. Alles verloopt zeer rustig”

Ook de volgende ochtend verloopt volgens hetzelfde patroon: “De nacht is rustig verlopen. Nergens problemen mee. Al aan de wandel geweest. Loopt netjes mee aan de riem. Hij heeft wat gegeten en drinken doet die als de beste. Hij gaat zitten als ik het zeg, geeft een pootje en wordt al bezorgd om Indy; Jérôme gaat kijken als ze hoest en komt dan naar me toe voor een knuffel”

Jérôme heeft bij Hans samengeleefd met 2 senior poezen die hij soms wel achterna liep, maar verder geen problemen mee had.

2 dagen na de overdracht, krijgen we een nieuwe update van Maja: ”
Hallo allemaal Het voer van “Woof” eet Jérôme met smaak, dus dat gaat beter. Vanmiddag kennis gemaakt met Gucci, de chowchow van mijn dochter. Hij toont weinig tot geen interesse in andere honden, als ze te dicht bij komen dan gromt hij, trekt zijn lip op. Alles lijkt erop dat dit een uiting is van onzekerheid  (vreemde omgeving, onbekend). In huis gaat hij liggen en houdt alles in de gaten. Gucci wil hij op afstand bekijken en op afstand liggen is ook prima. De basiscommando’s kent hij ook. Zit, lig, blijf. Een knuffel vindt hij ook fijn en die komt hij zelf halen. Waar ik ga, is Jérôme ook.”

Intussen heeft zich een adoptiegezin aangemeld voor Jérôme en beslissen we om hem (opnieuw) naar België te vervoeren. Alle kenmerken van Jérôme’s potentiële nieuwe baasjes zien er veelbelovend uit: een grote tuin waar Jérôme rustig kan neervleien, geen andere dieren, mensen die ervaring hebben met chow chows, en een enorm enthousiasme. Erik en Marianne kunnen de dag na onze beslissing al naar Nederland rijden om kennis te maken met Jérôme en hem eventueel meenemen naar België. Niemand die er toen aan dacht dat er nog een kink in de kabel zou kunnen komen, maar helaas komt die er sneller dan gevreesd.

Bij thuiskomst wil Erik Jérôme’s leiband uitdoen, maar daar is Jérôme niet mee akkoord. In eerste instantie gromt hij naar Erik, laat zijn tanden zien en trekt zijn lip op. We adviseren om geen oogcontact te maken en Jérôme gewoon te negeren tot het moment dat hij zelf weer toenadering zoekt. De nacht valt en we hopen dat het de volgende ochtend beter gaat. Helaas gebeurt dat niet. Jérôme laat ook niet meer toe dat Erik de woonkamer nog binnenkomt: de oortjes naar beneden en opnieuw volgt er gegrom. Erik heeft teveel schrik om Jérôme nog langer op te vangen en vraagt ons om dringend een plan B te vinden. Jérôme zou zich ook niet op het gemak voelen bij zoon Senne. Wij krijgen de indruk dat Jérôme het beter kan vinden met vrouwen dan met mannen, dat is ook wat Hans ons bevestigt. Voor nu moeten we dus op zoek naar een oplossing. Niet zo evident…. Het is een weekdag, velen onder ons zijn aan het werk of hebben andere afspraken op de agenda staan.

Gelukkig kunnen we rekenen op Mirthe en Janne. “Onze” beide dames spreken af om Jérôme samen te gaan ophalen en naar Mirthe thuis te brengen. Zij zal zich de komende tijd, samen met haar man Bram en chow chow Louise, ontfermen over Jérôme.

De eerste indruk van Mirthe en Janne:
Jérôme lijkt niet de makkelijkste chow, maar dat ligt ook vooral aan de manier waarop je hem benadert. Daarbovenop vrezen we dat hij echt veel pijn heeft door de vacht die volledig vervild / geklit is. Er wordt meteen een afspraak gemaakt bij de hondentrimster. Wij vrezen dat de vacht niet meer te redden is. Omdat Jérôme er zoveel pijn van heeft en niet wil dat we hem verzorgen, zorgt de dierenarts voor een roesje, zodat we Jérôme toch uit zijn benaderde situatie kunnen verlossen.

The morning after 😉 = flink gewandeld, en dan nu…. etenstijd!

Mirthe laat weten dat Jérôme naar haar nog niet gegromd heeft. Zij heeft de eerste nacht wel beneden bij Jérôme geslapen, dus wellicht is hij intussen al wat gewend aan haar aanwezigheid. En het ziet er naar uit dat Jérôme ook een boontje heeft voor Janne…. of misschien voor vrouwen in het algemeen?

Met de chow van Mirthe en Bram loopt het niet altijd even vlot. Soms gromt hij naar haar als zij voorbijkomt, soms loopt Jérôme haar voorbij en negeert hij haar.

Om toch maar te bewijzen dat we niet zomaar verzinnen dat Jérôme een andere hond lijkt dan bij Erik en Marianne, hebben we een filmpje gemaakt 😉

En Jérôme…. blijft zich duidelijk goed voelen bij gastmama Mirthe….

Om Jérôme’s gemoeds- en nachtrust te ondersteunen, geven we Jérôme intussen ook Bachbloesems op basis van valeriaanextract, passiebloem, citroenverbena en engelwortel, als druppels.

Update 10-01-2020:
Jérôme krijgt vandaag een roesje en zal dan onder handen genomen worden door de lieve dame van trimsalon Knip Knap, die ons de verzorging van Jérôme bij wijze van sponsoring cadeau doet. Waarvoor heel erg veel dank!

De vacht is er zo slecht aan toe dat er (zoals we al vreesden) geen andere optie is dan Jérôme volledig te scheren. Het was voor de trimster zelfs onmogelijk om een stukje blote huid te vinden. Niet minder dan 2 uur heeft het geduurd om Jérôme’s vacht te verwijderen.

Jérôme blijkt ook enkele wondjes te hebben die ontstaan zijn door de verwaarlozing van de vacht, maar die nu wel optimaal verzorgd kunnen worden door Mirthe en waardoor Jérôme zich ongetwijfeld stukken beter zal voelen.

En nadat zijn roesje is uitgewerkt, mag Jérôme lekker bijkomen van zijn avontuur. Mét kaas 😀

Update 11-01-2020:
Desondanks Jérôme’s voorkeur voor vrouwen, lijkt hij ook Bram te hebben geaccepteerd 😉

Hoe kan het ook anders, als je kaas én wandelingen krijgt? 😉

Update 12-01-2020:

Intussen kreeg Jérôme nog meer mannelijk bezoek: Mirthe’s papa, en ook hier: geen gegrom!

Update 13-01-2020:

 

Update 18-01-2020:

Jérôme in speelmodus, Louise iets minder 😉

Update 26-01-2020:
Vandaag stond er een heuse chowwandeling in Pelt op het programma. Toevallig in de gemeente waar ook Jérôme verblijft. Ook hij was dus samen met Mirthe, Bram en Louise van de partij.

Update 29-01-2020:

“Jérôme was al bij al flink bij de dierenarts. Wel gegromd. We hebben voor alle zekerheid wel een muilband omgedaan, want ik vertrouwde het niet helemaal. Hij had sinds 2014 geen vaccinaties meer gekregen, dus dat hebben we ook in orde gebracht. Dat deed hij heel goed. Naar de oortjes kijken was met heel wat gegrom. 1 oor is oké. Het andere oor is ontstoken, dus moeten we nu zuiver maken en behandelen. Iķ heb een afspraak gemaakt voor dinsdag een foto te maken van zijn heupen. Hij moet dan ook een roesje krijgen. Dan kunnen we ook meteen naar de tanden kijken.”
Het oor reinigen laat Jérôme gelukkig makkelijk toe. Zijn vertrouwen in Mirthe is op korte tijd heel erg groot geworden.
Update 04-02-2020:
Omdat Jérôme een vreemde manier van “zitten” heeft, hebben we de dierenarts gevraagd om foto’s te maken. Het resultaat is helaas niet waar we op gehoopt hadden. Jérôme blijkt op beide heupen ernstige heupdysplasie te hebben en ook zijn knietjes zijn allesbehalve goed.
De dierenarts raadt aan om Jérôme (levenslange) pijnstilling en supplementen te geven om hem op die manier een nog kwalitatief leven te kunnen bieden.
& na de diagnose: een verdiende knuffel van gastmama Mirthe!

 

Update 06-02-2020:
Toch maar frisjes buiten hoor…

Update 12-02-2020:
Dankzij pijnstilling kan Jérôme echt nog een mooi leven leiden:

Update 20-02-2020:
Is hij cute of is hij cute?

Update 29-02-2020:

Update 04-03-2020:
Baasjes! Er zit iemand in de tuin die ik niet ken!

Update 20-03-2020:
Balletje pakken ‘op z’n chows’ 🙂

Update 27-03-2020:
Oké! als jullie het echt graag willen, zal ik wel effe spelen.

Update 07-04-2020:

Luxe went snel… 😉

Update 19-04-2020:

Update 20-04-2020:
Vandaag was geen hoogdag voor Jérôme en Louise. Louise wilde graag spelen en begon Jérôme uit te dagen, maar Jérôme was daar niet mee gediend. Resultaat: Jérôme die 2 teennagels gescheurd heeft en een wondje aan het oog. Louise: een blauwe plek achter het hoor. Niets ergs, maar wel even schrikken voor gastmama Mirthe…

Update 15-05-2020:
Chowtrein 😉

Update 16-05-2020:
Gastmama Mirthe heeft schaar en borstel weer van onder het stof gehaald voor Jerome’s “corona-coupe” 🤪
Je weet maar nooit dat hij tijdens de wandeling een knap teefje tegen het lijf loopt, of…. misschien zijn toekomstige adoptiebaasjes?

Jérôme in een notendop…

– Houdt ervan om te gaan wandelen
– Houdt niet van teveel lawaai, hij zoekt naar een rustig plaatsje waar hij oud mag worden
– Jérôme verkiest een gezin waar geen andere honden aanwezig zijn. Hij tolereert ze wel, maar gaat ze zeker niet opzoeken en durft er (soms) ook naar grommen.
– Kan snurken als de beste 😉
– Reageert niet op vuurwerk
– Ligt héééél graag op een kussen, iets wat heel atypisch is voor een chow 😉
– Vindt het niet leuk om geborsteld te worden aan zijn buik / pootjes.
– Is op zoek naar een thuis waar zijn baasje(s) bereid zijn om levenslang pijnstilling/supplementen aan Jérôme toe te dienen. Pijnstilling: Galliprant (53€/maand).
– Jérôme neemt vaak brokjes uit de bak en dan loopt hij naar zijn mat of de deurmat en eet het daar op 🙂

 

INUKI (TEEFJE / ° 2016)

Eind oktober 2019 worden we gecontacteerd door Tamara, de dame die we ook al geholpen hadden bij het herplaatsen van chow chow Kira (Rika). Deze keer zoekt Tamara hulp om een nieuw baasje te vinden voor Inuki, haar teefje van 3 jaar oud.

Eerlijk is eerlijk: de gastgezinnen liggen niet zomaar voor het rapen en het is opnieuw een ware zoektocht om op korte termijn iemand te vinden die Inuki kan opvangen. Maar gelukkig hebben we ook nog Sophie, de adoptiemama van Moos, die zichzelf meteen als kandidate voorstelt. Oef.

1 november staat de kennismaking tussen Inuki en Baylee, één van Sophie’s hondjes, gepland. Baylee is de “minst makkelijke” hond, dus toch wel belangrijk om te zien hoe de eerste ontmoeting verloopt. So far, so good. De ontmoeting verloopt zonder noemenswaardige problemen en Sophie neemt het risico om Inuki mee naar huis te nemen. Tamara helpt een handje om Inuki in de auto van Sophie te zetten en Sophie start haar rit naar huis.

Maar eens thuis gekomen heeft de angst van Inuki het volledig overgenomen. Op geen enkele manier wil zij uit de auto komen: ze valt Sophie aan en dreigt ermee te bijten. De autodeur laten openstaan is ook geen optie, want Sophie’s wagen kan niet in een garage of langs de binnenkant van een omheinde tuin geparkeerd worden. De enige optie is om Inuki met een leiband naar binnen te leiden, maar de angst is duidelijk in haar ogen af te lezen.

Sophie belt naar de dierenarts van wacht (helaas hebben we ook nog de pech dat het een feestdag is), maar niemand is bereid om langs te komen en Inuki eventueel een lichte sedatie te geven. Uiteindelijk vinden we hulp bij de politie, die Inuki wel wil vangen met een vangstok.
De interventie slaagt, maar niet voordat Inuki Sophie een hap in haar bijbeen geeft.

Enkele uurtjes later volgt een eerste verslagje: “Ze gromt nog maar dat is denk ik normaal. Ze zit nu in de gang en ik heb net de deur van de woonkamer dicht gedaan. Ze kan bekomen en ik laat haar gewoon doen. Naar de honden toe gromt ze niet. Ik hoop dat ze vooral op hun gedrag let zodat ze ziet dat het oké is.”

2 november 2019:
“Inuki komt kijken in het deurgat van de woonkamer en ze heeft daarnet gegeten. Ze gromt nog steeds naar mij, maar ik heb de indruk dat de intensiteit wat minder is. De deur naar de tuin staat nu open en ik hoop dat ze een keer buiten gaat want ze heeft tot nu nog niet geplast ofzo. Misschien dat ze niet meer binnen wilt maar er zijn wel wat droge beschutte plekjes. Dus kan geen kwaad. Ze heeft niet van zich laten horen deze nacht, ik veronderstel wel dat ze geslapen heeft. Arm dier, wat een trauma gisteren.”

3 november 2019:

“Deze afstand gaat al zonder grommen. Maar ik mag niet bewegen. Dan gromt ze wel. Gisterenavond ging ze de woonkamer in. Ze had me niet gezien, ik stond achter haar en ik heb snel de deur dicht gedaan. Ze is nu waar ik haar hebben wil. Verstopt zich achter de tafel maar loopt rond als ik niet beweeg 😍😍😍. Kleine overwinning”

6 november 2019:
“Ik mag nog steeds niet in haar buurt komen. Te respecteren afstand is 2m. Ze gromt niet meer maar maakt nu een geluid zoals een cavia. Wil ook niets uit mijn hand. Ze snuffelt dan van ver maar durft niet komen. Ze loopt ook nog steeds weg als ik beweeg. Ik praat tegen haar als ik bezig ben en dan kijkt ze naar mij. Ze kijkt ook steeds naar wat ik met de anderen doe. Als ik hun knuffel dan zeg ik, kom dan meisje, dan krijg je ook streeltjes en knuffels. Bestaat er zo niks natuurlijks dat je bvb in het eten kan doen waardoor ze wat minder angstig wordt?”

We hebben in het verleden gemerkt dat Bachbloesems een ondersteuning kunnen zijn voor angstige honden, dus ook nu proberen we het met de Rescue-bloesems van dr. Bach.

8 november 2019:
Is het dankzij de Bachbloesems of is het puur toeval? We kunnen het niet met zekerheid zeggen, maar wij zien een Inuki die er een pak relaxter uitziet! Sophie beslist tegelijkertijd ook om Inuki om te dopen tot “Cookie” – waar Inuki trouwens ook naar luistert 😉

“Cookie piept nu zoals een cavia piept. Eigenlijk wel grappig. ik blijf haar wel nog negeren en dat werkt ook wel hoor. Ze komt al dichter en gaat niet meer elke keer lopen als ik beweeg. We zijn op goede weg. Wordt vervolgd.”

& later op de avond volgt nog beter nieuws….

13 november 2019:

 

“Geen nood, ze is nog niet kaal. Al wel een stuk minder vuil. Veel stugge haren maar weinig klitten. Ik mag nu alles. Op de grond leggen. Op haar rug leggen. Haar opheffen. Ik krijg duizend likjes. Maar buiten mij niemand anders. Wil ook geen leiband of tuigje aan. Kan er dus nog niet mee gaan wandelen. Ze is even enthousiast als Moos en Baylee om te vertrekken maar van het ogenblikken dat ik een tuigje wil omdoen, gaat ze lopen. Ze kan met alle dieren om. Het maakt ook geen verschil of het mannen of vrouwen zijn. Ze wordt nu ook heel graag gekamd. Ik denk dat het wat begon te kriebelen want ze trok de plukken er zelf al uit. Ze is altijd bij mij. Overal waar ik ben, is Cookie en Baylee natuurlijk. “
19 november 2019:
“Zoveel liefde. Duizend kusjes op een dag. Dit is echt een zalig hondje. Jammer genoeg bij mij alleen, nog steeds.”

23 november 2019:
Geschenkje van Sophie: een nieuw harnasje 🙂

26 november 2019:
“En we zijn niet meer te stoppen. Vandaag hard gewerkt: ik heb geleerd dat het wel leuk is in de auto want we rijden dan naar hele leuke plekjes. Mijn beloning: 2 uur ravotten op de speelweide. Zien jullie dat mijn snoetje op vrolijk staat? Ja Cookie, superfijn van jou! Ik ben heel trots. Nu nog de andere mensen leuk vinden. Ja maar, ik ben nog zo’n beetje bang zo. Oh ja, Cookie kan “zit”, “neer” en “blijf”. Is meer dan Moos 😄. Hij kan het wel maar heeft meestal niet veel zin. Doei tot de volgende keer💪💪💪

 

22 december 2019:
“Cookie is nu ongeveer 2 maanden bij mij. De start kennen jullie. Het heeft 10 dagen geduurd eer ik haar mocht aanraken. Nu mag ik alles met haar doen: pakken, knuffelen, op haar rug leggen, borstelen, noem maar op, echt alles. Sinds gisteren!!! mag Sarah (Sophie’s dochter) haar aanraken maar ze plakt dan werkelijk op mij. Eigenlijk zit er niks, maar dan ook niks kwaad in die hond. Het is alleen die enorme angst voor andere mensen. Ze zou dan wel durven bijten als ze door iemand vreemd gedwongen wordt. Daar valt niks aan te doen, alleen heel veel geduld.

Op de speelweide is ze niet meer bang van de mensen die er elke dag zijn maar toch behoudt ze een zekere afstand. Neemt ook geen snoepjes aan van de anderen. Cookie is de zaligste, liefste, zachtste hond die ik ooit heb gehad. Ze vraagt veel aandacht en wil enorm graag geknuffeld worden. Je hoort haar dan gewoon genieten. Duizend kusjes op een dag, echte, onvoorwaardelijke liefde. De gelukzaligheid straalt gewoon uit haar ogen. Ze waakt ook als de beste, blaft naar de vogels, de buren, de deurbel.

De angst voor onverwachte geluiden is er zo goed als uit. Geen angst meer voor papiertjes, aluminiumfolie, plastic zakken, dingen die vallen, handdoeken., noem maar op. Dat heeft lang geduurd, gewoon door haar gerust te stellen en gewoon te doen. Niks speciaals voor gedaan, enkel veel geduld.

Cookie eet ook alles wat je haar geeft, alleen van zoete dingen is ze niet zo zot. Haar pelsje is nu mooi en zacht op sommige plekken na. Ze zou echt eens gewassen moeten worden maar daar heb ik me nog niet aan gewaagd. Cookie houdt van water, elke plas die we tegenkomen, dient als voetbad. Vooral in het bos is dat heel leuk 🙄. Krijg ik een stinkende hond, het is te zeggen 2 (Moos heeft zijn naam niet gestolen, Moos betekent modder in het Leuvens dialect) in de auto.

De angst voor de auto is nu helemaal weg. Sinds vorige week springt ze er ook zelf in ( als haar botten niet te pijnlijk zijn). Cookie heeft artrose, vooral ‘s morgends stapt ze als een oud vrouwtje. Maar na een half uurtje ofzo is die stijfheid wel voorbij. Cookie speelt enorm graag met andere honden. Ze kan het met allemaal goed vinden. Nodigt uit om te spelen en gaat respectvol opzij indien de andere hond geen zin heeft of haar niet moet. Zet ook opdringerige reutjes op hun plaats. Dus zeer sociaal met andere honden. Ze blaft wel naar de katten van de buren maar ik ben er niet zeker van dat ze absoluut niet met katten kan. Ik denk dat met een voorzichtige introductie met een huiskat het best zou kunnen lukken. Falco heeft nu ook een poezenvriendinnetje in huis maar rent en blaft nog steeds naar iedere vreemde kat.

Cookie kan absoluut niet los op wandeling, zelfs niet in een bos waar het mag. Ze loopt echt haar neus achterna en het is zeer moeilijk, tot bijna onmogelijk om haar terug vast te krijgen. Zelfs op de speelweide moet ik alles uit de kast halen om haar terug vast te krijgen om naar huis te gaan. Ze maakt er dan een spel van en wil dat je haar achterna rent. We gaan dus pas, zoals een Chow betaamd, naar huis als madammeke beslist. Cookie is niet 100% Chow. Ik denk dat er ook keeshond ofzo inzit. Ze heeft de haren en lichaamsbouw van de 2.

Cookie moet terechtkomen in een gezin met een andere, speelse hond, bij mensen die heel veel geduld, aandacht en tijd voor haar hebben. Cookie mag absoluut niet meer buiten wonen. Binnen bij haar mensen, het liefst bij jou in de zetel. Ook geen kleine kindjes maar kinderen die al wat ouder zijn. Waar ik voor vrees is dat kandidaat adoptanten opnieuw zullen moeten beginnen met het winnen van haar vertrouwen. Ik denk dat het scenario zich zal herhalen zoals bij mij in het begin. Maar eenmaal je haar vertrouwen hebt gewonnen…ja, ik beschreef het al hierboven. Dat breekt mijn hart wel een beetje. Eigenlijk zou ze het beste zijn bij wat oudere mensen waar nog een andere, redelijk jonge, speelse hond aanwezig is. De aanwezigheid van andere honden is een must want dat heeft enorm bijgedragen tot haar goed voelen. Ze speelt veel met Baylee, nooit met Moos. Maar ja, Moos speelt nooit met andere honden. Hij voelt zich daar te goed voor 🤪. Ik ben nog nooit boos moeten zijn op haar. Maar als ik boos ben op Baylee, die het soms uithangt, dan kan ik al eens stevig brullen. Cookie reageert daar niet op, ze komt dan zelfs is kijken om te zien wat er aan de hand is. Alleen als Moos en Baylee vechten, is ze bang. Dan komt ze bevestiging vragen. Nu gebeurt dat toch wel enkele keren per week. Ofwel voor een snoepje ofwel voor speelgoed. Baylee zit midden in haar pubertijd, is zeer jaloers op Moos en wil alles voor zichzelf. Binnenkort wordt ze gesteriliseerd en dan gaan we naar de gedragstherapeut.”

2 februari 2020:
“We zijn woensdag naar de dierenarts geweest. Alles is goed gegaan. Ik heb de indruk dat ze zich overgeeft als ze gedwongen wordt. De dierenarts kreeg na onderzoek likjes en mocht achter haar oortje krabben. Ze heeft dan heel het kabinet onderzocht terwijl wij aan het praten waren. Met staart op de rug. Ze is goed gezond en goed verzorgd. Binnen 2 maand, einde maart dus, mag ze gesteriliseerd worden. Ik kan niet genoeg benadrukken wat een zachtaardig karakter Cookie heeft. Echt een schat van een hond. Ze vraagt veel aandacht maar je krijgt er zoveel liefde voor in de plaats! Ik ga ze met pijn in het hart afstaan, denk ik.”

HOOLIE (TEEFJE / °2013)

Op 13 juli begon Hoolie’s verhaal via Chow4ever. Ze werd opgehaald door onze vrijwilligster Carine en naar Adelina gebracht, haar eerste gastmama. 

De eerste indruk van Holigan was rustig, maar heel terughoudend. In het begin was ze heel graag buiten, maar tegenwoordig kent ze ook de gezellige warmte van binnen.
Ze geniet van de wandelingen, stilletjes aan gaat haar staart kwispelen of omhoog.
Ze acclimatiseert rustig op haar eigen tempo bij Adelina.

Begin oktober kan Adelina omwille van persoonlijke redenen niet meer de juiste begeleiding geven aan Hoolie. Daarom komt ze terecht bij Mirthe, Bram en Louise, de chow des huizes.
Louise vindt het zeker oké dat er een vriendinnetje bij komt. In de tuin wil ze al meteen spelen met Hoolie. Zij weet nog niet goed hoe ze hiermee moet omgaan…

Ze blijft de eerste weken op afstand, maar is toch zeer nieuwsgierig. Louise is haar steun en toeverlaat. Ze leert op haar manier veel van Louise.
Na een paar weken, kunnen we Hoolie ‘betrappen’ op het spelen met Louise.

Ze genieten er duidelijk met volle teugen van.
Aangezien Louise niet op de lekker zachte mat gaat liggen, kan Hoolie hier gebruik van maken. De vele snurkende avonden op de mat volgen…

Ondertussen zet ze kleine stapjes vooruit.. Ze begint vertrouwen te krijgen in de ‘mens’.

Hoe kennen we Hoolie op dit moment?
– Een rustige chow, die geniet van de rust
– Die toch wel af en toe ‘streken’ kan uithalen (gordijn openduwen, snoepjes pikken van Louise als we het niet zien, hekje tussen veranda en living wegduwen …)
– Die graag eens naar tv kijkt, zeker als er een aap op komt.
– Die op tijd en stond wil spelen (vooral als niemand het ziet)
– Die je kan omkopen met een snoepje/vleesje …
– Niet overweg kan met katten.
– Wil er altijd graag ‘bij’ zijn op haar manier.
– …

Wat zoeken we voor Hoolie?

  • Een liefdevol gezin dat veel geduld en tijd heeft.
  • Een speelmaatje waar ze verder van kan leren en waarop ze kan steunen
  • Een thuis zonder katten.
  • Een alleenstaande man vindt Hoolie nog wat beangstigend… Liever plaatsen we haar dan ook bij een koppel of dame alleen.
  • (Kleine) kinderen in combinatie met Hoolie zouden we afraden.

BEAUTY (TEEFJE / °2007)

5 juli 2019:
Onze vrijwilligster Wendy heeft afgesproken om Beauty op te halen bij haar baasjes en rechtstreeks naar het trimsalon te rijden. Dat lijkt naderhand geen overbodige luxe, integendeel…. Wat we daar aantreffen is, op z’n zachtst genoemd, ongezien en vooral niet hondwaardig.

Eerst nog een kleine wandeling – waar ze uiteraard heel blij van wordt. Het moet zo’n 10 jaar (!) geleden zijn dat ze nog eens buiten mocht.

In de auto is ze braaf en geeft geen kik.

Bij de trimster aangekomen, is Beauty erg bang. Het is natuurlijk heel nieuw voor haar en er is veel werk aan de winkel.

VOOR:


NA:

Werkelijk overal zaten klitten – er was geen andere optie dan Beauty kort te scheren.

Gastmama Janne staat intussen klaar om Beauty een tijdelijke thuis te geven:

De eerste nacht is prima verlopen: het kussentje is goedgekeurd en Beauty blijkt ook zindelijk, hoera!

07-07-2019:
Janne: “Ben vanmorgen met Beauty gaan wandelen naar mijn mening geeft ze er niet veel om, maar moet zeggen ze hebben echt heel veel plaats om hier rond te wandelen achterom want ze heeft niet rondgesnuffeld of niks alleen rechtdoor gewandeld, ze zakt linksachter door haar heup af en toe😞 Ze begint contact te zoeken heb haar gisteren nog een half uur geborsteld en nu als ik ergens ga zitten komt ze bij me liggen maar echt affectie zoekt ze nog niet”.

09-07-2019:
Janne: “Het heeft effe geduurd maar ze voelt zich eindelijk op haar gemak”:

14-07-2019:
Onze collega Ingrid gaat langs bij Janne en was aangenaam verrast:
“Wat ben ik blij Beauty weer gezien te hebben . Wat een wereld van verschil in gedrag. Ze was ontspannen, relaxt en liet zich uitgebreid aaien. Janne heeft echt al fantastische vooruitgang geboekt met haar. Ze ligt steeds in de buurt. Ook binnen snuffelt ze rond terwijl de kat er ook zit”

19-07-2019:
Janne: “Beauty begint stilaan haar grenzen af te tasten,  heeft nooit echt een opvoeding gehad denk ik.. daarmee bedoel ik te zeggen dat ze bijvoorbeeld totaal niet weet waarom ze niet mag blaffen op de katten… ze blaft wanneer ze het niet eens is met bepaalde zaken. Ze is niet stout of zo maar als ik zeg dat ze iets moet doen loopt ze weg of begint te blaffen”

05-08-2019:
Wendy gaat op bezoek bij Beauty en bezorgt ons enkele prachtige foto’s. Ze laat ons weten dat Beauty er vrolijk en verzorgd uitziet en dat haar vacht intussen ook voller en glanzender is.

25-08-2019:
Beauty brengt vandaag een bezoekje aan Louise – zo kunnen we bekijken hoe de omgang met een niet-dominant teefje verloopt.

Het verdict van Mirthe, mama van Louise:
“Waren heel rustig, beauty heeft niet een keer geblaft.. heel positief dus. Conclusie: Beauty kan bij een gezin met een teefje die vrij onderdanig is”.

Janne, gastmama van Beauty, vult aan:
“Ja het was een zeer rustige Beauty heeft niet één keer geblaft of gesnauwd naar Louise!”

Welk gezin zoeken we voor Beauty?
Een gezin zonder andere honden of waar de honden niet-dominant zijn.; Beauty is een kranige oude dame met naast een eigen wil, ook de nodige portie dominantie. Op haar eigen terrein gedraagt ze zich duidelijker als diva die de andere honden probeert te domineren. Ze deinst er niet voor terug om andere honden uit te dagen en vervolgens naar ze te grommen en zelfs happen. Met onderdanige teefjes blijkt er geen probleem te zijn, dat bewijst althans de ‘test’ die we deden met Louise. Een test met een onderdanige reu heeft nog niet plaatsgevonden – dus dat moeten we nog even afwachten.

Wat betreft poezen: Beauty blijft blaffen zolang ze een poes in de gaten heeft.

Beauty is op zoek naar een rustige thuis, waar ze “koningin” mag zijn.

 

DIXIE (TEEFJE/°2013) – OP PROEF –

uit de pen van gastmama Kim…

“Even terug in de tijd, 12 januari 2019. Vol goede moed rij ik naar Vianen om Dixie op te halen. Niet wetende wat ik aan tref. De eerste ontmoeting loopt op zn allerminst gezegd stroef. Dixie is erg angstig en raakt in paniek aan de lijn. Maar we krijgen haar in mijn auto, na 20 minuten rijden geeft ze zich toch neer ook al blijft ze op haar hoede voor iedere beweging of geluidje dat ik maak. Na een rit van 1,5 uur zijn we thuis en moet mevrouw de auto uit. Hoe ga ik dit ooit doen? Denk ik nog. Samen met een vriendin halen we Siomi van binnen en rij ik de auto tegen de schuttingdeur aan en open ik de kofferbak met veel moeite komt ze eruit. Ik laat haar met rust en laat haar de tuin ontdekken inclusief mijn 2 katten. Niet wetende of ze met katten kan, maar dit gaat goed. Ze komt zelfs even binnen en draagt haar staart snel boven op haar rug.

Ook Dixie verkoos de eerste 6/8 weken de tuin boven het huis net als Elly. Hele nachten heeft ze buiten geslapen, maar ook dit hebben we overwonnen met heel veel geduld en liefde. Dixie trekt veel op aan Siomi maar ook alleen thuis redt ze zich prima. Zonder plasjes en dingen te slopen in huis.

Voorzichtig aan begint ze me te vertrouwen ook al blijft ze nog achterdochtig na een paar maanden wil ik toch haar wereld vergroten en haar proberen aan te lijnen. In het tuigje raakt ze compleet in paniek omdat dit op haar rug leunt en dat vind ze alles behalve fijn. Ik ruil het tuigje is voor een halsband en per dag gaat het beter. Nu na 4 maanden is het iedere dag iets waar Dixie ontzettend naar uit kijkt. Ze komt zelfs uit zichzelf bij de deur om zich te laten aanlijnen. Je ziet haar genieten en open bloeien.

En dan breekt de tijd aan dat Dixie naar de dierenarts moet ivm sterilisatie. Weer een obstakel mevrouw wil alsnog niet in de auto ook niet met Siomi haar voorbeeld vertikt ze het. Na veel oefenen, belonen en geduld gaat ze met een klein beetje tegenzin de auto in. Ze geeft zich snel neer en vertrouwt mij dat we iets leuks gaan doen. Niets is minder waar haha.

Ze gedraagt zich heel goed en beloon haar daar voor. De verdoving wordt ingespoten, ik blijf bij haar zodat ze mij nog heeft als vertrouwde omgeving. Met de minuten verstrijken kruipt ze steeds dichter bij mij. Je ziet duidelijk dat ze troost en vertrouwen bij mij zoekt. Als de verdoving ingewerkt is ga ik weg. En wacht op het verlossende telefoontje dat ik haar weer mag ophalen. Als ik haar ophaal gaat alles goed en ze moet gelijk kwispelen zodra ze me ziet. Alles is goed gegaan en ze herstelt nog van de operatie. Al met al hebben we grote stappen gemaakt en laat Dixie zich ook aaien wanneer zij er uiteraard zin in heeft. Het is en blijft natuurlijk een chow! Bij onbekende mensen is ze nog erg op haar hoede, maar mensen die regelmatig over de vloer komen vindt ze prima maar toenadering zoekt ze nog niet. Of er moet eten in het spel zijn. Alles voor eten!”

Update 16/10/2019:
Ondertussen 10 maanden verder..

Vlak na de sterilisatie (juli 2019) viel het mij op dat Dixie meer contact met mij zocht dan voorheen. Rustig aan ben ik toen begonnen met meer en steeds intensiever borstelen want haar vacht was niet de allermooiste nog zachtjes uitgedrukt. Na maanden werk is Dix haar vacht weer terug in goede en gezonde staat.

Verder hebben we ook weer grote stappen gemaakt voor Dixie: Dixie laat zich sinds enkele weken aanlijnen en uitlaten door een vriendin van mij. Ze begint nu dus ook andere mensen te vertrouwen dan alleen mij.

Dixie zoekt contact met andere honden, waar ze voorheen compleet in paniek raakte als we andere/onbekende honden tegen kwamen zoekt ze nu voorzichtig aan contact met andere/onbekende honden. Ook spelen Dixie en Siomi sinds enkele weken met elkaar, zo schattig om te zien!

Wandelen: waar ze voorheen niet kon stil staan aan de lijn en in paniek raakte, gaat ook dit goed nu. Ook een korte lijn was voorheen onmogelijk om aan te wandelen ook dit probleem is nu opgelost. Vrachtwagens en trekkers is tijdens het wandelen het enige punt nog waar Dixie licht van in de stress kan raken vooral als ze ze niet ziet aankomen.

Angst: Dixie blijft angst houden voor onverwachtse dingen. Denk hier bijvoorbeeld aan jonge/kleine kinderen, Mensen die ongevraagd toenadering zoeken naar haar is een no go!

Wat voor gouden mandje zoeken we voor Dixie? 
– Een tuin.
– Een vast ritme (heeft Dixie veel baat bij).
– Een andere hond waar ze steun bij kan zoeken
– Heel veel geduld, liefde en tijd.

QUINTA (TEEFJE / °2013)

Zaterdagavond 6 april, 19u30: een dringende advertentie van een kruising chow chow en Mechelse Herder trekt onze aandacht. Quinta, een 5-jarig teefje, is dringend op zoek naar opvang nadat haar baasjes uit huis werden gezet.

We nemen meteen contact met de mensen die het zoekertje geplaatst hebben en beseffen dat we geen tijd te verliezen hebben. Er wordt ons gevraagd om Quinta diezelfde avond nog op te vangen. We zoeken, bellen rond en vinden omstreeks 22u een gastgezin in de buurt van waar Quinta zich bevindt. Er wordt afgesproken dat zij Quinta de volgende ochtend zullen opvangen. Oef… Gelukkig kunnen we in crisissituaties altijd rekenen op onze Chowfans.

Greetje, Quinta’s gastmama, laat ons weten hoe prachtig haar logee is. Ze kent zelfs commando’s. Ook vindt ze het fijn om in de auto te zitten, so far so good.

 

 

 

 

 

 

 

Na de stress van de overdracht, heeft Quinta wel een leuke wandeling verdiend. Op die manier kan Greetje ook meteen inschatten hoe ze reageert op andere dieren. En wat blijkt: Quinta doet het schitterend met soortgenootjes, zowel poezen als honden. Ook naar volwassenen en kinderen is Quinta heel lief. Zelfs op paarden reageert ze met een kwispelende staart.

Thuis maakt Quinta kennis met Gizmo, de Shih Tzu des huizes, en de poezen. Nog steeds blijft de staart kwispelen. En een leuke surplus: Quinta komt spontaan om knuffels vragen!

update 8 april:
“Quinta is een prachtige dame en de commando’s zitten er perfect in. Ze luistert goed naar haar naam. Is wel waaks…en blaft als je je niet meldt… Kwam vanmiddag thuis door de schuifdeuren en zei niks… en ze was er meteen… maar toen ze mijn stem hoorde gingen haar staart en oren gelijk weer in de begroetingsmodus. Ze kan zonder probleem alleen zijn. Ook vannacht heeft ze heerlijk geslapen. Ontzettend blij toen we haar vanmorgen goedemorgen kwamen wensen en mocht wandelen. Het eten gaat goed. Ik heb gekozen voor wel Welness Core, kalkoen/kip…grote brok. Onze katten is een ander verhaal. De oudste van 20 valt haar aan. Ze is wel 20 x kleiner dan Quinta….maar toch….En Quinta wil alleen maar contact maken. En onze Britten, die net zo groot zijn als onze Shih, wonen tijdelijk boven….🙃…super bang….maar ook wel erg nieuwsgierig. Maar Quinta is lief, aanhankelijk, wil aandacht en waaks. “

update 18 april:
“weer een update van Quinta… Al weet ik niet precies wat ik moet zeggen…..het gaat gewoon goed met haar…..haar staart zwiept de hele dag….ze ligt graag buiten….ze heeft super veel energie…ze speelt…helpt in de tuin….drinkt de vijver leeg….kan alleen zijn…..bromt en blaft op vreemde mensen die te dicht in onze buurt komen…..met kinderen ben ik nog niet zeker…..en onze Britten…dat is het ook nog niet zo….we hebben nu Feliway gekocht en de katten weer in hun ‘eigen’ bijkeuken gezet…. en Quinta ligt nu op het kussen in de gang….wetend dat wij boven slapen.”

Uitgeteld… na een heerlijke wandeling in het bos:

update 23 april:
“Een nieuwe ervaring, mee naar het werk van mijn man. Het ging erg goed.Veel in het uitloop van mensen. Maar 1 x geblaft. En ooohhh wat vonden ze haar een mooierd! Voor herhaling vatbaar”

ELLY (TEEFJE / °2014)

Elly wordt momenteel opgevangen door het gastgezin van Philip, Emilie en Igor. We laten gastpapa Philip graag zelf aan het woord over de evolutie van ‘zijn’ Elly:

“Ons avontuur begint niet zo goed als bij andere chows die we al opvingen. Elly (ex-Roxy) heeft 5 jaar geld moeten opbrengen aan stoute broodfokkers. Ze heeft dus 5 jaar lang in een hok opgesloten gezeten en heeft daar nest na nest puppies moeten maken. Na 5 jaar wilde de fokker er vanaf en zijn we er in geslaagd om Elly via een andere organisatie te  redden.

Elly werd eerst in Nederland opgevangen door iemand die voornamelijk Border collies opvangt. Maar zij merkte al heel snel dat een heel bange chow niet compatibel is met de collies. 
Dus… Chow4ever to the rescue… En natuurlijk staan we klaar. Dus op 26 december rijden we naar Eindhoven om daar een overdracht te doen.
Elly is heel bang en is het absoluut niet gewend om aangeraakte te worden.
Ze wordt dan ook ineens van bench in bench geladen.

Op weg naar huis is ze angstig , maar na 15-20min kan ze wel rust vinden en legt ze zich even neer in de bench. Het is wat ze gewend is en geeft haar toch iets van rust.

Eenmaal thuis staat natuurlijk therapiehond IGOR te wachten.
Hij ziet meteen dat het goed mis is en gaat er dan ook heel koelbloedig mee om.
Wanneer Elly naar de achterdeur vlucht, gaat Igor er rustig achter aan en gaat dan net voor haar liggen, tussen ons en haar in.
Zo stelt hij ons en haar gerust.

De eerste avond hebben we de bench in de hondenkamer geplaatst en haar laten wennen aan Igor.
We laten de deur naar de tuin open zodat ze toch buiten kan als het nodig is. En we merken dat ze zich daar wel goed voelt.
De eerste avond komt ze een paar keer binnen kijken om iets te eten en drinken en vlucht dan terug haar veiligheid in.
‘s Nachts loodsen we haar binnen met behulp van igor.
De nacht verloopt heel goed. Om 7u doen we de deur open en spurt ze naar buiten. Vanaf ze 1 poot op de gazon zet begint ze naar ons te blaffen, uit angst. Als we met Igor gaan wandelen, is ze uitermate onrustig. Haar veiligheid wordt ontnomen. Maar in de tuin voelt ze zich goed en sterk.
Dus die laten we altijd beschikbaar voor haar.
Het is echter onmogelijk om haar al aan te raken. Ze is nog veel te bang.
Van vrouwen beduidend minder dan voor mannen.
In de loop van de eerste weken ”verplichtten” we haar om bij ons in de buurt te zijn door de deur naar de tuin te sluiten. Op die manier heeft ze enkel de gang + hondenkamer om zich in te verstoppen.
Wij zitten gewoon op de grond met koekjes en Igor in de buurt.
Maar die blijft vooral als schild werken tussen ons en elly.
Ook als we haar proberen strelen en aandacht geven laat ze het toe, maar je ziet dat ze het ongemakkelijk vindt.

Wanneer een man haar probeert te strelen,  begint ze te bibberen en klappertanden.
Maar door de volharding en Igor die haar gerust stelt gaat het wel telkens met mini stapjes vooruit.

Op 12 januari bewijst ze dat ze nog heel bang is. Na een ongewenst uitstapje naar de buren geeft ze een waarschuwingsbijtje dat ze vooral NIET wenst aangeraakt te worden. Zo lijkt het of we ineens enkele stappen terug gaan.
Maar de aanhouder wint natuurlijk. Na haar even te laten doen , zetten we onze missie voort.
Kaas en koekjes brengen vaak al wat soelaas.
We kunnen van ver al kaasjes en koekjes toegooien.
Na nog 2 weken beslissen we heel moedig om haar mee te nemen om te gaan wandelen. Dit omdat ze als wij met Igor weg zijn, begint te panikeren, steeds erger en erger.
DUS we trekken onze stoute schoenen aan en lijnen Elly aan een tuigje. Wat verrassend genoeg snel ging. Eenmaal buiten is ze VOL vertrouwen.
Staart omhoog en rondkijken. Zolang Igor maar niet te ver weg loopt.
Sinds die dag is ze meer en meer hond en is ze steeds meer en meer toegankelijk. Ze komt nu ook mee aan de voordeur staan om te gaan wandelen.

Maar de tuin blijft een beetje een SAFE HEAVEN voor haar.
Als ze de tuin in kan , zal ze altijd nog staan blaffen vanuit de tuin.
Das is ons grootste werkpunt momenteel.

Nu reeds maart, hebben we haar voor de eerste keer in een auto gezet om ergens anders te gaan wandelen. Wat voor ons en haar een leuke nieuwe uitdaging kan zijn. Zoals gebruikelijk hadden we Igor voorop gelaten en als hij in de auto sprong, sprong ze gelijk mee erin. Zo simpel kan het gaan denken we allebei.
Na 20 minuten in in de auto komen we toe in het park. Heerlijk om daar een uurtje te genieten met de 2 hondjes. Volgende stap zal zijn, een weekendje weg 😀

Update 17-08-2019:
“Elly is sinds maart wel verder gegroeid als hond. Ze is zelfzekerder geworden en ze durft af en toe al eens gestreeld worden zonder dat ze angstig is of wegloopt. Zoals we ook al gemeld hebben is ze verzot op wandelen. Ook al vind ze het aanlijnen nogal eng , ze laat het goed toe als ze weet dat het is om weer de wereld te gaan verkennen. Eten en snoepjes aanpakken doet ze heel goed. Soms nog wat angstig als je te snel rechtop gaat staan , maar voor snoep , of een kaasblokje is ze zeker te verleiden. Desondanks ze op de wandeling niet echt omkijkt naar de andere hond , lijkt het wel nog steeds nodig een andere hond te hebben die de familie waar ze terecht komt kent. Dat deze huishond haar het railen en zeilen kan tonen. Elly zal niet zelf komen om knuffels vragen, daar moeten we ook niet vanuit gaan dat het nog komt. Moest het ooit wel komen zou dat de grootste beloning zijn die we ons konden wensen. Ze is gewoon een blije hond als ze bij een andere hond kan zijn in een tuin en eten -drinken en een wandeling of 2 doet per dag. 3-4-5 of meer wandelingen mag ook , want ze is er helemaal fan van. Haar angst is voornamelijk nog aanwezig als ze slaapt / rust en een geluid hoort dat haar wekt. Dan blaft ze nog om te waarschuwen dat ze er is. Maar als ze dan uiteindelijk door heeft dat wij het zijn stopt ze wel. Ook al duurt het soms enkele minuten voor ze goed en wel wakker is. Elly mag daarom een gouden mandje beginnen zoeken bij mensen die al een rustige hond hebben en een tuin die helemaal omheind is. Hoe ze het met kinderen doet is niet geheel geweten. Met jonge kinderen is het altijd oppassen , maar kinderen die weten dat ze een hond niet zomaar moeten strelen kan best. Als ze hun hand uitsteken om te strelen en ze heeft er geen zin in op die moment , zal ze zelf wel weg wandelen. Dus ze weet zelf heel goed waar ze zin in heeft deze sterke dame.”

TAIKO (REUTJE / °2014)

 

Taiko is een 4 jaar oude gecastreerde reu die een typisch chow-karakter blijkt te hebben. Hij heeft geen zin om zich te verplaatsen wanneer de vriendin van zijn baasje hierom vraagt. 😉
Taiko woont nu in een samengesteld gezin, de vriendin en haar kinderen zijn bang van hem als zijn baasje van huis is. Dat gebeurt wel vaker, omdat hij vrachtwagenchauffeur is.
Taiko eet alles, van tafel en brokken! Voor de eigen roedel is hij vriendelijk, kat en kind. Voor kleine kinderen is hij een no go……
Wordt afgestaan, omdat vriendin en kids bang zijn van hem als baasje niet thuis is.  Als Taiko gedwongen wordt tot iets wat hij niet wilt, durft hij wel eens te grommen.

update 6 januari:
Zo af en toe hebben wij het geluk aan onze kant. Enkele dagen geleden kwam er een privé-berichtje binnen op onze Facebook-pagina. Afzender: de dochter van een kandidaat-adoptante die haar chow chow onlangs verloren is. Mama Nadia mist haar chow chow enorm en wil erg graag een nieuwe chow in haar huis (en hart) verwelkomen. We stellen Taiko voor en Nadia wil graag starten als gastgezin. Zo gezegd, zo gedaan…. Taiko komt aan bij Nadia en daar begint hij meteen met het verkennen van de tuin. Even zijn stempel erop zetten en dan een slokje drinken.

En afscheid nemen, bij sommige (ex)-baasjes verloopt dat zonder enig probleem. Niet bij Steven, noch bij zijn zoontje.

Nadia zal ons helpen om Taiko te leren kennen en wanneer hij wat geacclimatiseerd is, staat er ook een dierenartsbezoekje op het programma. Wij willen vooral graag meer duidelijkheid over de toestand van zijn oogjes, maar zoals elke chow die in onze vereniging komt, zal Taiko ook een algemene medische check up krijgen.

Maar eerst: een beetje ontspanning…. wandeltijd!

en daarna: een beetje op adem komen…

 

SIMBA (REUTJE / °2016) — OP PROEF

Hallo Chowvrienden ik ben Simba……….

Onlangs werd ons gevraagd een permanent huisje te helpen vinden voor Simba, een jonge niet gecastreerde reu van 2 jaar.

Volgens zijn huidige baasje is  Simba een schat van een hond en een enorme kunffelkont. Hij is lief, heel lief, soms wel eens een beetje te lief. Hij kan heel goed met andere honden en laat zich soms wel eens intimideren. Simba is nog niet gecastreerd en dat maakt nog wel eens wat los bij andere reutjes. Echter als die lelijk tegen hem doen, deinst hij terug……..

Simba vindt alles en iedereen even leuk en beschikt over veel zelfvertrouwen. Hij kan goed met andere honden en zou zelfs kunnen leren om met katten te leven aangezien hij geen agressief gedrag naar ze toont. Hij wil er wel graag mee spelen maar daar zijn poezen niet voor……. dat weten we…….

Hij kan ook goed met kinderen, maar soms is hij in zijn speelsheid nog een beetje lomp en vergeet hij dat hij hele kleine mensjes omver kan lopen.

Buiten aan de lijn is hij erg enthousiast en kan soms wel eens wat te veel trekken maar iemand die consequent is en weet wat hij/zij hier mee moet doen zal hem zeker hierop  kunnen bijsturen.

Simba kan heel goed een paar uurtjes alleen zijn.

Wat zoeken we voor deze mooie jongen?

Een permanent nieuw huis waar hij een mooi leventje zal krijgen met veel aandacht en fijne wandelingen en natuurlijk kwalitatief goed voer, dat is voor hem noodzakelijk en een investering in de gezondheid van de hond; het spaart dure bezoekjes aan de DA uit …. Simba is een gezonde jongen maar knaagt weleens aan zijn pootjes als hij het verkeerde voer krijgt het is derhalve belangrijk daarop te letten.

Simba woont momenteel nog in Noord Holland bij zijn baasje.

update 31 december 2018:
Voorbije zaterdag stond een bezoekje gepland aan een kandidaat-adoptiegezin. En ook chow chow Fonda, de hond des huizes, heette ons welkom 😉 Fonda’s baasjes verklapten ons dat ze vermoeden dat Fonda graag een vriendje of vriendinnetje zou hebben om mee te spelen. Na een gesprekje van zo’n 2 uur stelden we Simba voor. Een razend enthousiast gezin wilde hem zo snel mogelijk ontmoeten. En zo geschiedde 😉 op 31 december reed het gezin naar Noord-Holland, waar Simba hen (en Fonda) enthousiast begroette. Fonda moest nog een beetje wennen aan de extraverte Simba, maar de klik was er…. dus mocht Simba lekker mee naar België.

Aangekomen in België, moest hij toch even de tuin (en de kippen) inspecteren 😉

En gaandeweg wordt ook Fonda erg nieuwsgierig naar haar nieuw vriendje en liggen ze soms ook al dicht bij elkaar…

Gisteren werden ze ook betrapt op samen spelen in de tuin, maar daar is geen filmpje van. Wordt vervolgd 😉

RAKI (TEEFJE / °2016)

Raki is een teefje van 2 jaar en 2 maanden. Zij woont samen met haar baasje en nog 2 andere chow chows, waarvan er 1 haar zusje (Inuki) is. Beide zusjes werden door hun baasje als pups geadopteerd en nooit eerder was er een probleem. Tot de laatste keer dat beide dames (tegelijkertijd) loops werden…. Raki valt Inuki tot bloedens toe aan. Momenteel leven ze dus ‘gescheiden”, maar op lange termijn is dit natuurlijk een onhoudbare situatie. Om het leefbaar te houden voor Inuki, beslist het baasje om afstand te doen van Raki. Een sterilisatie werd van onze kant reeds voorgesteld, maar deze kan sowieso pas 3 maanden na de loopsheid worden uitgevoerd. Helaas te lang voor het huidige baasje om Inuki nog zolang onder stress en angst te laten leven.

Omdat het heel moeilijk is om Inuki en Raki de hele tijd te scheiden, zoeken we naar een dringende oplossing.

  

Wat we weten over Raki?
– Raki kan niet bij katten, noch bij kippen.
– Lief tegen mensen en kinderen.
– Een typisch chowkarakter: ze weet wat ze wil 😉
– Kan prima samenleven met een andere reu.
– Erg aanhankelijk, knuffelt graag.
– Heel proper, volledig zindelijk.
– Laat zich makkelijk borstelen.
– Dominant karakter, vooral t.o.v. haar zus.
– Durft soms opspringen wanneer ze iemand ontmoet en enthousiast is (kortdurend).
– Krijgt brokkenvoeding (Royal Canin) en af en toe een snackje.
– Vaccins zijn momenteel nog up-to-date (tot maart 2019).
– Raki woont momenteel nog bij haar baasje in België, Kruibeke.

 

 

 

 

 

 

 

Ben jij dé persoon/familie die we zoeken? Aarzel niet om ons te contacteren!

update 2 januari 2019:
Vandaag werden we, samen met een kandidaat-adoptiegezin uit Nederland, ontvangen bij Raki’s baasje in Kruibeke. De koffie stond klaar en ook Raki stond ons op te wachten. Ineens 5 onbekende mensen die haar terrein betreden, dan moet er natuurlijk geblaft worden en komt dat typische chow chow karakter naar boven: terughoudendheid en bescherming van het baasje. We nemen een stoel en gaan rustig zitten. We proberen geen bruuske bewegingen te maken en beginnen te praten. We zien dat Raki al heel snel tot rust komt en nieuwsgierig tussen ons komt wandelen. Snoepjes aannemen is geen enkel probleem 😉 Ook komt ze af en toe eens aan onze handen snuffelen. Van agressie geen sprake, wel het typische chowgedrag: wie zijn al deze mensen hier?! Na een uurtje, maken Tamara (het huidige baasje van Raki) en het kandidaat-adoptiebaasje samen een wandeling en wordt beslist om Raki mee te nemen naar zijn (hopelijk) nieuwe thuis.. Fingers crossed!